่าเป็นองค์หญิงจิ้งเสียนที่คิดถึงความรักใคร่ชื่นชมที่มีมาหลายปี และวันนี้ได้หย่าร้างกันกับราชบุตรเขยแล้วซูเจ๋อเดินผ่านบริเวณใกล้ๆนี้ ตอนเริ่มแรกที่ได้ยิน หยุดยืนอยู่ใต้ต้นสนที่หนาวและเงียบเหงาเป็นเวลานานเจ้าน่องน้อยฟังอย่างตั้งใจ หลังจากที่เสียงของขลุ่ยจบลง เขายังคงสงบนิ่งไม่เคลื่อนไหวเฉินเสียนเอื้อมมือไปลูบสัมผัสศีรษะของเขาเขาเปิดเงยดวงตาสีขาวดำคู่นั้น มองเฉินเสียนยิ้มให้กับเขาเฉินเสียนกล่าวอย่างอบอุ่นว่า “เขาตั้งชื่อให้กับเจ้า ชื่อที่เป็นตัวหนังสือตัวเดียวคือเซี่ยน”แต่เฉินเสียนไม่สามารถบอกเขาได้ชั่วคราว ว่าชื่อเต็มของเขาคือซูเซี่ยนต่อมาเจ้าน่องน้อยหยอกล้อจระเข้ก็ไม่ได้สนุกสนานมากเท่าไหร่แล้วที่สำคัญคือจระเข้เหล่านั้น ทุกวันล้วนพยายามที่จะเป็นผู้นำเพราะกลัวจะล้าหลัง ละอองน้ำพรั่งพรูไหลทะลัก โผมาด้านหน้าด้านหลังต่อสู้ดิ้นรนกองอยู่ที่เดียวกัน คิดว่ามีอาหารว่างของอร่อยล่วงลงมาแล้ว ผลสรุปทุกวันเพียงแค่เล่นกันเท่านั้นเอง314
ไม่เพียงแต่เจ้าน่องน้อยไม่มีความสนุกสนานแล้ว ขนาดจระเข้ที่อยู่ในน้ำก็ไม่สนุกสนานทุกวันเจ้าน่องน้อยเดินไปยืนบนด้านนั้น จระเข้กลุ่มนั้นสุดท้ายยังคงไม่เลิกคิดอย่างเด็ดขาดสักนิดหนึ่ง แหวกว่ายมาเงียบๆ รอสักพักหนึ่ง พบว่าเด็กนิสัยไม่ดีนี่ยังไม่ทิ้งลงมา เหล่าจระเข้ก็สะบัดหางกระจัดกระจายช่วงนี้เจ้าน่องน้อยมาหยอกล้อจระเข้ทุกวัน ทำจนกฎเกณฑ์การทำงานและการพักผ่อนของจระเข้กลุ่มนี
