ยงกระซิกคุกเข่าลงไปเฉินเสียนก็ไม่ได้โมโห ตรวจสอบดูเจ้าน่องน้อยขึ้นๆลงๆ หลังจากยืนยันมั่นใจแล้วว่าเขาปลอดภัยกลับมา เลยกล่าวอย่างราบเรียบว่า “เวลาสั้นๆก็ไม่เจอแล้ววิ่งหายไปที่ไหน?”แม้ว่าน้ำเสียงราบเรียบ แต่วาจาปรากฏให้เห็นความน่าเกรงขามไม่สามารถดูถูกได้“เป็นบ่าวที่ไม่สังเกตอย่างละเอียดชั่วขณะ ทำให้ท่านชายน้อยวิ่งออกไปนอกพระตำหนักไท่เหอเพคะ”เฉินเสียนขมวดคิ้วแล้วกล่าวขึ้นว่า “เขาวิ่งออกไปข้างนอกเพียงลำพังทำสิ่งใดกัน?”“เหมือนกับว่าท่านชายน้อยตามใต้เท้าท่านหนึ่งเพคะ”“ใต้เท้าท่านไหน?”307
เสี่ยวเฮอพิจารณาไตร่ตรองแล้วกล่าวขึ้นว่า “เหมือนกับว่าใต้เท้าท่านนั้นเดินไปทางทิศทางของโรงเรียนไท่เพคะ”เฉินเสียนชะงักซูเจ๋อเดินผ่านหน้าพระตำหนักไท่เหอหรือ?เฉินเสียนกล่าวว่า “ต่อไปดูเขาไว้ อย่าให้เด็กน้อยคนนี้ออกไปวิ่งด้านนอกเพียงลำพัง เจ้าลุกขึ้นเถิด”ทันทีหลังจากนั้นสองวัน ไม่ต้องให้เสี่ยวเฮอดูแล เฉินเสียนอยู่เป็นเพื่อนเล่นกับเจ้าน่องน้อยทั้งวันที่ริมทะเลสาบหน้าพระตำหนักไท่เหอเจ้าน่องน้อยหยอกล้อจระเข้ เฉินเสียนมองฝังตรงข้ามอย่างเลื่อนลอยเสี่ยวเฮอน่าจะเข้าใจผิดแล้ว เจ้าน่องน้อยวิ่งออกไปตามเพียงลำพังนั้นไม่ใช่ซูเจ๋อ เพราะว่าตั้งแต่ต้นจนจบเธอไม่เห็นซูเจ๋อเดินผ่านฝังตรงข้ามเลยทุกวันผู้ที่เดินผ่านฝังตรงข้ามจำนวนน้อยบางตา นอกจากพระราชบุตรและองค์หญิงเข้าเรียนเลิกเรียนแล้ว บางครั้งก็มีเพียงนางกำนัลไม่กี่คนแต่ห
