่หรือไม่ เธอก็ไม่ควรพาเจ้าน่องน้อยมาสถานที่แห่งนี้กลับถึงพระตำหนักไท่เหอ แม่นมซุยกับอวี้เยี่ยนร้อนใจเป็นอย่างมาก ทั้งสองคนจะคิดได้ที่ไหนว่าเฉินเสียนกับเจ้าน่องน้อยจะออกไปนอนพระตำหนักไท่เหอ พอไม่จับตาดูคนก็ไม่เจอแล้วโชคดีที่สองแม่ลูกปลอดภัยกลับมาอีกด้านเฉินเสียนปั้อนโจ๊กเจ้าน่องน้อย อีกด้านถามเสี่ยวเฮอที่อยู่ข้างกายว่า“เมื่อก่อนเจ้าเคยพาเจ้าน่องน้อยเดินในสวนดอกไม้หรือไม่?เหมือนเขารู้เส้นทาง?”เสี่ยวเฮอส่ายศีรษะ กล่าวขึ้นว่า “ไม่เลยเพคะ วันนี้ท่านชายน้อยเดินไปที่ใดกันเพคะ?”“เขาไปโรงเรียนไท่”เสี่ยวเฮอกล่าวว่า“โรงเรียนไท่ห่างจากที่นี่ของพวกเราไม่ไกล ทุกวันตอนเช้าตรู่เหล่าพระราชบุตรและองค์หญิงจะมาจากวังหลังถึงโรงเรียนไท่ ล้วนต้องผ่านที่นี่ ”นางนึกอะไรออก แล้วกล่าวขึ้นอีกว่า“อ้อใช่แล้ว แต่ก่อนตอนพระราชบุตรและ301
องค์หญิงไปโรงเรียนไท่ผ่านฝังตรงข้าม ท่านชายน้อยจะยืนหน้าพระตำหนักมองเหล่าพระราชบุตรและองค์หญิงเพคะ ไม่แน่อาจจะตอนนั้น ที่ท่านชายน้อยจำทิศทางของโรงเรียนไท่เพคะ”เสี่ยวเฮอยิ้มตาหยี แล้วกล่าวขึ้นว่า “ท่านชายน้อยอายุยังน้อย หรือว่าอยากเข้าสำนักแล้วเพคะ?เมื่อก่อนบ่าวเห็นพระราชบุตรและองค์หญิงพระองค์อื่นทุกวันจะต้องไปโรงเรียนไท่ ล้วนร้องไห้เศร้าโศกเพคะ”แต่น่าเสียดาย เจ้าน่องน้อยเรียนดีตั้งใจ จะเข้าเรียนที่โรงเรียนไท่ได้ที่ไหนกันล่ะตอนนี้เขากับเฉินเสียนล้วนถูกกักบริเวณเสี่ยวเฮอปรากฏความห่
