บนใบหน้าแม่นมซุยไร้การแสดงออก ในใจนั้นโล่งอก เลิกความสัมพันธ์การเป็นสามีภรรยากันแล้ว ต่อไปไม่มีคนสามารถสอดแทรกความสัมพันธ์องค์หญิงกับใต้เท้าของนางได้แล้วแม่นมซุยปลอบใจอวี้เยี่ยนว่า “ปล่อยวางบ้าง นี่ล้วนเป็นนี่ล้วนเป็นความคิดเห็นขององค์จักรพรรดิ”ไม่รู้ว่าใช่เพราะว่ามีเฉินเสียนอยู่ด้วยหรือไม่ ความกล้าของเจ้าน่องน้อยกล้ามากขึ้น ดึงเฉินเสียนเดินไปบริเวณระเบียงทางเดินอยู่เป็นประจำ นั่งยองๆอยู่ที่หน้าราวจับมองจระเข้ที่แหวกว่ายในน้ำจระเข้นั้นทั่วทั้งตัวแห้งย่นเต็มไปหมด ทั้งอัปลักษณ์ทั้งโหดร้าย ผู้ใหญ่เห็นใจล้วนกลัว เขามองอย่างสีหน้าแวววาวเฉินเสียนหรี่ตามอง นั่งยองๆชื่นชมเหมือนกับเขาเสี่ยวเฮอไม่กล้าประมาทเลินเล่อทันที อยู่ด้านข้างเกลี้ยกล่อมปากเปียกปากแฉะกล่าวว่า “องค์หญิงอุ้มท่านชายน้อยเข้ามาหน่อยเถิดเพคะ จระเข้ในน้ำโหดเหี้ยมมาก อีกสักครู่กระโดดมาจากน้ำจะทำอย่างไรเพคะ”ในระหว่างนั้น จระเข้นั้นโดดมาจากน้ำสองครั้ง น่าเสียดายน้ำห่างจากเวทีมีความสูงที่แน่นอน เจ้าน่องน้อยเปลี่ยนตำแหน่งนั่งยองๆ ขาสั้นสองข้างห้อยที่ชายขอบ อย่างไรจระเข้ก็สัมผัสไม่ได้แต่ฉากนี้ได้ทำให้คนกลัวมากเพียงพอแล้ว292
อวี้เยี่ยนกับแม่นมซุยมองจนหัวใจกับตับสั่นเทา และก็มุ่งเข้าตักเตือนเฉินเสียนชำเลืองมองเจ้าน่องน้อย ราวกับจะยิ้มก็ไม่ยิ้มกล่าวว่า “ความกล้าไม่น้อยเลยหรือนี่”เจ้าน่องน้อยก้มศีรษะ จ้องมองจระเข้ที่วนรอบเขาอยู่ด้านล่า
