ีเช่นนี้ด้วยหรือ?”เฉินเสียนเห็นเจ้าน่องน้อยฟังอย่างตั้งใจ ก็หัวเราะกล่าวขึ้นว่า “เจ้ารู้เยอะมาก”เสี่ยวเฮอกล่าวว่า “ห่างไม่กี่วันผู้เลี้ยงจะมาปั้อนอาหารหนึ่งครั้ง บ่าวยังได้ยินอีกว่า มีเพียงผู้เลี้ยงที่เข้าใจความหมายของพวกมัน เป็นเหตุผลเดียวกันกับที่เลี้ยงหมาดูแลเรือนเพคะ”เสี่ยวเฮอนับว่าเป็นนางกำนัลที่ค่อนข้างกล้าหาญของพระตำหนักไท่เหอ คนอื่นล้วนหลบเลี่ยงและห่างไกลไว้ แต่ทว่านางยังสืบถามเรื่องเหล่านี้เสี่ยวเฮอกับอวี้เยี่ยนอายุรุ่นราวคราวเดียวกัน อยากรู้อยากเห็น เมื่อก่อนไม่ให้เจ้าน่องน้อยเข้าใกล้ชายขอบ แต่เห็นเจ้าน่องน้อยมักจะมองไปในน้ำอยู่เสมออาจจะอยากรู้อยากเห็นประหลาดใจ บางเวลาเห็นคนฝังตรงข้ามมีคนมาปั้อนอาหาร เสี่ยวเฮอก็เดินไปติดต่อพูดไม่กี่ประโยค รู้เรื่องราวมากมายก็สามารถเล่าให้เจ้าน่องน้อยฟังเฉินเสียนไตร่ตรอง เด็กสาวนี่ฉลาดหลักแหลม ก็เลยกล่าวถามว่า “เจ้ายังรู้สิ่งใด?”เสี่ยวเฮอคิดแล้วคิดอีก กล่าวอย่างลับลมคมในว่า “ไม่กี่วันมานี้พระตำหนักไท่เหอประสบเคราะห์ร้ายพบนักฆ่า นักฆ่าเหล่านั้นอยากจับท่านชายน้อยไป องค์หญิงน่าจะไม่รู้ เหมือนกับว่ากลุ่มจระเข้นั้นพบเจอ จระเข้ไม่มั่นคงกระสับกระส่าย294
พอคนปั้อนอาหารมาดูก็บอกว่ามีคนถลันเข้ามา ทหารอารักขารีบเข้ามาที่พระตำหนักไท่เหอ สรุปแล้วพบว่ามีนักฆ่าจริงๆ”เป็นผลให้เสี่ยวเฮอกลัวจระเข้ในทะเลสาบนั้นแต่ก็ไม่ได้เกลียดชัง ภายในความคิดเห็น หากไม่ใช่
