นไม้ มุ่งตรงไปที่ฝังตรงข้ามเสี่ยวเฮอเกลี้ยกล่อมอย่างอิดโรย กล่าวว่า “องค์หญิงกับท่านชายน้อยอยู่ในพระตำหนักไท่เหอค่อนข้างดีแล้วนะเพคะ…….ด้านนอกมีทหารอารักขาเฝั้าดูอยู่นะเพคะ”เฉินเสียนกล่าวว่า “ถึงแม้พวกข้าพักที่พระตำหนักไท่เหอ แต่องค์จักรพรรดิพูดออกมาอย่างชัดเจนหรือว่าไม่ให้พวกข้าออกไปเดินเล่น?”เสี่ยวเฮอคิดอยู่พักหนึ่ง แล้วกล่าวขึ้นว่า “ไม่เพคะ”พอเดินตรงสะพานไม้เสร็จ ไปที่ฝังตรงข้าม ก็มีทหารอารักขามาขวางทางไว้เฉินเสียนกล่าวว่า “เด็กน้อยอยากไปเล่นหิมะ ข้าอยากพาเขาไปเที่ยวชมเล่นในสวนดอกไม้”“ไม่มีรับสั่งขององค์จักรพรรดิ กระหม่อมไม่สามารถเปิดทางได้พ่ะย่ะค่ะ”“องค์จักรพรรดิให้ข้าพักที่พระราชวังยาวเลยนะ แต่ทว่าที่แท้คือต้องการที่จะกักบริเวณข้าหรือ?”เฉินเสียนขมวดคิ้ว “ขนาดออกมาเดินเล่นกับลูกยังไม่ได้เลยหรือ?”องค์จักรพรรดิไม่ได้กล่าวอย่างชัดเจนว่ากักบริเวณ แต่รับสั่งให้องค์หญิงสองแม่ลูกอาศัยอยู่ที่นี่ รับสั่งเหล่านี้ทหารอารักขาเลยหมุนเวียนสับเปลี่ยนกันเฝั้าที่ฝังตรง296
ข้าม ไม่มีคำพูดอย่างชัดเจนว่าไม่อนุญาตให้สองแม่ลูกคู่นี้ออกนอกพระตำหนักไท่เหอแต่ความหมายของทหารอารักขาเข้าใจว่า ไม่อนุญาตให้เฉินเสียนกับเจ้าน่องน้อยออกไปแม้แต่ครึ่งก้าวเฉินเสียนเห็นทหารอารักขาไม่ถอย จึงกล่าวอีกว่า “พวกเจ้าสามารถไปกราบทูลองค์จักรพรรดิ ถามดูสิว่าอนุญาตข้าพาลูกไปเล่นหิมะในสวนดอกไม้หรือไม่”วันนี้เฉินเสียนพาเจ้า
