น่องน้อยออกมาหาเรื่องเป็นพิเศษ ไม่อย่างนั้นหากถูกขังอยู่ในพระตำหนักไท่เหอ จักต้องเป็นบ้าให้ได้แน่พระราชวังใหญ่เช่นนี้ ออกมาจากพระตำหนักไท่เหอก่อน และยังสามารถคุ้นเคยกับสถานที่อื่นได้ด้วยดังนั้นสิ่งที่สองแม่ลูกมีคือความอดทน แต่ทหารอารักขาไม่เปิดทางให้ สองแม่ลูกก็อยู่ที่นี่ถ่วง พวกเขายืนอย่างไม่เหนื่อย ก็ไม่รู้ว่าทหารอารักขายกมือรั้งขวางทางไว้อย่างนี้ เมื่อยมือบ้างหรือไม่เป็นเช่นนั้นจริง หลังถ่วงฝีมืออยู่สามสิบนาที ทหารอารักขาเลยประนีประนอมก่อน แล้วกล่าวว่า “องค์หญิงโปรดรอสักครู่พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมจะไปกราบทูลองค์จักรพรรดิ หากองค์จักรพรรดิไม่ยินยอม กระหม่อมก็ไร้วิธีการ ขอความกรุณาองค์หญิงไม่ทำให้กระหม่อมลำบากใจด้วยพ่ะย่ะค่ะ”เฉินเสียนหรี่ตามองแล้วพยักหน้า กล่าวขึ้นว่า “รีบไปเถิด”ดังนั้นจึงมีทหารอารักขาคนหนึ่งหันกลับแล้ววิ่งไปทันทีเฉินเสียนก้มศีรษะสบตากับเจ้าน่องน้อย เจ้าน่องน้อยสีหน้าเรียบเฉย สงบเป็นอย่างมาก297
