งนี้ไปด้วย”275
จากนั้นเธอก็นำตุ๊กตาหุ่นกระบอกไม้สองตัวใส่ลงไปในชั้นล่างสุดของหีบหลังจากเก็บของเสร็จแล้ว เฉินเสียนเดินออกจากประตูก็พบกับฉินหรูเหลียงที่ยืนอยู่ในเรือน ไม่รู้ว่าเขามารออยู่นานเท่าไหรแล้วเขามองมาอย่างนิ่งๆ แม่นมซุยนำสิ่งของที่เป็นความทรงจำของเฉินเสียนใส่ลงไปในหีบทีละเล็กน้อย เหลือไว้เพียงสิ่งของที่ไม่สำคัญเฉินเสียนเดินออกมานอกชายคาแล้วพูดว่า“เจ้ามาได้อย่างไร เจ้าวางใจเถิด ข้าจะไม่จากไปโดยไม่บอกลาเจ้าหรอก ก่อนจากไปข้าต้องไปบอกกับเจ้าอยู่แล้ว”ฉินหรูเหลียงเงียบไปอยู่นาน จึงพูดขึ้นว่า“ข้ารู้ว่าข้าไม่สามารถขัดขวางท่านไว้ได้ ตอนนี้ข้าก็ไม่มีความสามารถที่จะรั้งให้ท่านอยู่ที่ได้”เฉินเสียนขมวดคิ้ว แต่กลับยิ้ม“เจ้าจะมาสะบัดสะบิ้งเช่นนี้ทำไม ข้าเพียงถูกองค์จักรพรรดิกักบริเวณให้อยู่ในพระราชวังก็เท่านั้นเอง”ฉินหรูเหลียงถาม“แล้วหลังจากนี้ท่านยังจะกลับมาหรือไม่？ถ้าในอนาคตคำสั่งถูกยกเลิกแล้ว ท่านจะกลับมาหรือไม่？”เฉินเสียนเม้มปากแล้วยิ้มอย่างเย็นชาฉินหรูเหลียงพูด“คงไม่กลับแล้วสินะ เมื่อไปแล้วจากนี้ก็คงไม่กลับมาอีกแล้วสวนสระวสันตฤดูแห่งนี้ก็คงไม่มีผู้หญิงที่ชื่อเฉินเสียนอีกต่อไป”เฉินเสียนพูด“ให้มันดีๆหน่อย เจ้าจะพูดเรื่องเศร้าทำไมกัน”ฉินหรูเหลียงฝืนยิ้มออกมาแล้วพูดว่า “เมื่อเช้าเห็นได้ชัดว่าข้ายังโกรธท่านอยู่เลย แต่ตอนนี้ข้ากลับอยากจะรั้งให้ท่านอยู่ ข้าไม่สบายใช่หรือไม่”276
“คนเราเมื่อมี
