ความจริงใจต่อกันต้องได้พบกันอีกในวันหน้า ต่อไปภายหน้าก็ไม่ใช่จะไม่พบกันอีก”ฉินหรูเหลียงมองไปที่เธอแล้วเอ่ยว่า “เฉินเสียน ในใจของท่าน ท่านเคยคิดว่าที่นี่เป็นบ้านของท่านมาบ้างหรือไม่？”เฉินเสียนรู้สึกมึนงง ยิ้มบางแล้วตอบว่า“เมื่อก่อนสำหรับข้า ที่นี่เป็นเพียงแค่ที่พักพิงเท่านั้น แต่วันนี้ก็นับว่าเป็นบ้านของข้า ”เธอหยักไหล่พยายามทำตัวสบายๆแล้วพูดว่า“แม้ว่าเมื่อก่อนจะมีแต่เรื่องที่ทำให้ไม่มีความสุขมากมาย แต่ก็ไม่ใช่เป็นความทรงจำที่เลวร้ายทั้งหมด”ฉินหรูเหลียงพูด“ข้าก็คิดว่าที่นี่เป็นบ้านของข้ามาโดยตลอด แต่เมื่อถึงเวลากลางคืน ท่านได้ให้ตะเกียงแก่ข้า คอยข้ากลับมากินข้าว ข้าเพิ่งจะเข้าใจถึงความรู้สึกที่อบอุ่นของบ้านอย่างแท้จริง การรับรู้ของข้ามันอาจจะสายเกินไป ”ถ้าเขาปราดเปรียวสักหน่อย ไวต่อการรับรู้สักนิด ในตอนแรกก็คงไม่ทำร้ายกับเธอมากมายเช่นนั้น เขาควรจะวางเกียรติยศแล้วมารักทะนุถนอมเธอเอาไว้ให้ดี“ฉินหรูเหลียง”เฉินเสียนชำเลืองหันไปมองเขา“หลังจากนี้เจ้าอย่ายึดติดกับการอยู่คนเดียว เจ้าต้องรู้จักปรับตัว”“อย่ามาพูดถึงข้าเลย ท่านไม่เหมือนกันรึ？”“มันจะเหมือนกันได้อย่างไร ข้ากว่าจะค้นหาเส้นทางนี้เจอมันไม่ง่ายเลย แต่เจ้าพลาดโอกาสนั้นนานแล้ว ยืนกรานที่จะย้อนกลับไปในเส้นทางนั้น เจ้าควรจะต้องเดินหน้าต่อไป ถึงจะได้พบกับโอกาสที่ดีๆ”277
“รอให้ข้าให้เห็นพวกท่านร่วมกันฝันฝั่าอุปสรรคและช่วยเหลือซึ่งกันและกั
