นเมื่อฟั้าหลังฝนแล้วก้าวต่อไปข้างหน้าได้ไม่สิ้นสุด ข้าถึงจะวางใจที่ก้าวเดินไปข้างหน้าได้อย่างสบายใจ”ฉินหรูเหลียงยื่นมือเข้าไปโอบกอดที่เอวของเฉินเสียน นำเธอเข้ามากอดไว้ในอ้อมกอดมันเป็นเพียงครั้งเดียวที่เฉินเสียนไม่ต่อต้าน และยื่นมือมากอดเขากลับฉินหรูเหลียงพูดขึ้นเบาๆในขณะที่กอดเธอว่า“เฉินเสียน ข้ารู้ว่าทำผิดไปแล้วถ้าเกิดย้อนเวลากลับไปเริ่มต้นใหม่ได้อีกครั้ง ข้าฉินหรูเหลียงจะทุ่มเทความพยายามอย่างเต็มที่เพื่อเชื่อใจท่าน ปกปั้องท่าน แต่ตลอดเวลาที่ผ่านมาก็ไม่เคยมีโอกาสที่จะย้อนกลับไปเริ่มต้นใหม่ได้ ไม่เป็นไร ข้าได้เพียงแต่ต้องถอยออกมา ขอท่านมีความสุขก็พอแล้ว ”เฉินเสียนเบิกตาค้าง ในตาเริ่มชุ่มชื้นแล้วเอ่ยว่า“คำพูดที่พูดออกมาจากปากเจ้า ดวงอาทิตย์คงจะขึ้นทางทิศตะวันตกแล้ว”“ซูเจ๋อสามารถทำให้ท่านได้รับความสุข ท่านก็ไปกับเขาเถิด”ฉินหรูเหลียงพูด“แม้ว่าในตอนเริ่มแรกเขาจะคิดร้ายกับข้าและท่าน แต่สุดท้ายข้าก็ไม่ได้แพ้ให้กับเขา แต่ข้าแพ้ให้กับตัวข้าเอง เขาสามารถได้รับความรักจากท่าน เขาเป็นคนที่โชคดี ”ไม่รู้ว่ามันเริ่มตั้งแต่เมื่อไร คำขอร้องของฉินหรูเหลียงนั้นก็กลายเป็นการขอเรื่องง่ายๆ จากจุดเริ่มต้นที่ไม่มีการยอมแพ้ไม่เลิกลาความคิดต่อกัน ก็ค่อยๆกลายเป็นความเข้าใจและการช่วยเหลืออย่างเต็มที่278
บางทีการได้ช่วยเหลืออย่างเต็มที่ก็เป็นอีกหนึ่งวิธีที่ถูกต้องในการได้รักใครสักคนเขารู้ว่าซูเจ๋อนั้นทุ่มเทเพื
