้เฉินเสียนหนาวตัวสั่นอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว เมื่อมองออกไปข้างนอกทั้งหมดนั้นก็เต็มไปด้วยหิมะสีขาวโพลนไม่ได้รอให้เธอเดินออกมาจากจวนก่อน พ่อบ้านก็เข้ามาในจวนแต่เช้าตรู่ แต่เมื่อเห็นเธอมายืนอยู่ด้านนอกห้องแล้ว ก็แสดงใบหน้าที่ยิ้มแย้มสดใสอย่างอธิบายไม่ถูก แล้วเอ่ยว่า “องค์หญิงตื่นนอนแต่เช้าเลยนะพ่ะย่ะค่ะ”เฉินเสียนมองท้องฟั้า แล้วพยักหน้า“อือ ข้าจะไปแล้ว แม้ว่าอาการของเขาจะคงที่แล้ว แต่ว่าอาการบาดเจ็บนั้นต้องคอยระวัง จำเป็นต้องเปลี่ยนยาทุกๆสองวัน”พ่อบ้านจดจำและพยักหน้า“ส่วนยาต้มและยาทาภายนอก ในห้องไม่มีกระดาษข้าเลยไม่ได้เขียนตำหรับยาไว้ รอเขาตื่นแล้วค่อยถามไปเขา เขาปรุงยาได้เก่งกว่าข้า”“อีกอย่าง ตอนนี้เขามีไข้เล็กน้อย ถ้าเกิดว่ามีไข้สูงก็ต้องทำให้เขาไข้ลดทันทีโดยให้ใช้น้ำเย็นเช็ดไปที่หน้าผากของเขา แต่ห้ามใช้น้ำที่เย็นจัด ถ้าเกิดว่าไข้ยังไม่ลดก็ไปตามหมอมา”270
“ช่วงเวลานี้ ให้เขาได้นอนพักผ่อนอยู่บ้าน ไม่มีเรื่องอะไรก็ไม่ต้องออกไปไหนเดี๋ยวข้ากลับไปจะซื้อยาบำรุงที่ร้านให้ แล้วเดี๋ยวให้คนที่ร้านมาส่งที่นี่ รบกวนพ่อบ้านเอายาบำรุงให้เขากินด้วย มื้ออาหารในแต่ละวันต้องเป็นอาหารที่อ่อนๆถ้าเกิดเขารู้สึกไม่อยากอาหารก็ให้พ่อครัวปรับรสชาติให้อร่อย เขากินได้มากน้อยแค่ไหนก็ต้องให้เขาได้กินหน่อย ”ซูเจ๋อลืมตาเรียวยาวของเขาขึ้น ท่าทางสะลืมสะลือฟังเสียงที่พูดด้านนอก เฉินเสียนกำลังพูดอธิบายให้กับพ่อบ้านอย่างล
