ะเอียดเขาได้รับความเป็นห่วงและห่วงใยจากเธอ เพียงแค่ประตูที่กั้นอยู่ก็สามารถสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นจากคำพูดของเธอเข้ามาสู่ในหัวใจของเขาได้“หิมะตกหนักอากาศจะเย็น เจ้าต้องคอยเตือนให้เขาสวมเสื้อผ้าเยอะๆ ภายในห้องก็ต้องเตรียมเตาอุ่นให้เขาด้วย เพราะเกรงว่าเขาจะไม่อบอุ่น”เฉินเสียนก็พบว่าตัวเองยิ่งพูดก็ไม่หมด อยากจะพูดกำชับอะไรออกมาก็คิดไม่ออก ก็เลยหยุดแล้วพูดว่า“เท่านี้ก่อน รบกวนพ่อบ้านด้วย ต้องดูแลเขาให้ดีๆ”พ่อบ้านตอบ “องค์หญิงวางใจ บ่าวจะดูแลใต้เท้าให้เป็นอย่างดีพ่ะย่ะค่ะ”เฉินเสียนเพิ่งคิดได้ว่าพ่อบ้านมาที่นี่ตั้งแต่เช้าตรู่ต้องมีเรื่องอะไรเป็นแน่ จึงถามว่า“เจ้ามาแต่เช้าเลย มีเรื่องอะไรรึ? ตอนนี้เขายังนอนอยู่ ให้เขาได้นอนต่ออีกสักครู่เถิด”เฉินเสียนพูดเตือน พ่อบ้านจึงตบไปที่หน้าผากแล้วพูดว่า “เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมา บ่าวเกือบลืมไปเลย เมื่อเช้านี้ตอนที่ฟั้ายังไม่ทันสว่าง ที่ประตูหลังจวนก็มีคนมายืนรออยู่ตรงนั้นแล้ว คาดว่าจะมาหาองค์หญิงพ่ะย่ะค่ะ”“มาหาข้ารึ?” เฉินเสียนเลิกคิ้ว “ใครกัน?”271
“น่าจะเป็น……ท่านแม่ทัพใหญ่คนก่อน”พ่อบ้านไม่อยากจะรบกวนท่านใต้เท้าเขา แต่ถ้าเกิดว่าประตูหลังจวนมีคนตัวใหญ่ยืนอยู่ตรงนั้น เมื่อท้องฟั้าสว่างแล้วคนจะเดินผ่านไปมากันเยอะ มันจะดึงดูดความสนใจอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ดังนั้นพ่อบ้านจึงใจกล้าที่เข้ามาในจวนเพื่อจะมารายงานกับเบื้องบนให้ทราบคิดไม่ถึงว่าเมื่อเดินเข้ามา
