ียนพูด“เจ้าไม่ได้บาดเจ็บอยู่รึอย่างไร ทำไมถึงแรงเยอะเช่นนี้”เขาพูด“ท่านไม่ได้บอกว่าจะเฝั้าข้าตลอดหรือ”“ข้าไม่ได้ไป ข้าเพียงแค่จะลงไปข้างล่างเพื่อให้เจ้าได้นอนสะดวก”“อยู่เป็นเพื่อนข้าแบบนี้ อย่าไปไหน”เฉินเสียนก็พบว่าตัวเองนั้นไม่ได้ปฏิเสธอะไร ล้อมรอบไปด้วยลมหายใจของเขาที่ละเอียดอ่อน ดั่งกับถูกขังอย่างอ่อนโยนทำให้เธอติดอยู่ในนั้นหายใจไม่ออก และไม่มีทางที่จะหนีไปไหนได้เป็นครั้งแรกที่เธอได้สัมผัสกับห้องของซูเจ๋อ สัมผัสกับเตียงที่เขานอน แล้วยังได้นอนกับเขาอยู่บนเตียงเมื่อก่อนมัวยุ่งวุ่นวายกับการรักษาอาการบาดเจ็บของเขา เลยไม่ได้สนใจเรื่องอื่น แต่ตอนนี้กลับรู้สึกสับสนทำอะไรไม่ถูก และรู้สึกว่าอาการใจสั่นนั้นมันแผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย260
ห้องของเขานั้นทำสะอาดอย่างเรียบร้อย มีเพียงแค่โต๊ะ เก้าอี้ ที่ตั้งชงชา เตาจุดธูปหอม เสื้อผ้าที่เก็บไว้อย่างเรียบร้อยในตู้เสื้อผ้า นอกเหนือจากนี้คือเตียงนี้นอนกันสองคนเธอเหมือนถูกหลอมละลายไปในชีวิตความเป็นอยู่ของเขาซูเจ๋อเอ่ย“อาเสียน ท่านเข้ามาใกล้ๆหน่อย”ร่างกายเฉินเสียนนั้นแข็งเกร็งนิดหน่อยเขาหัวเราะเบาๆแล้วพูดว่า“ท่านวางใจได้ ตอนนี้สภาพข้าเป็นเช่นนี้ ถึงแม้ว่าในใจจะคิดก็ไม่สามารถทำอะไรท่านได้หรอก”เฉินเสียนหันไปหาเขา ขยับเข้าไปใกล้ แล้วตอบกลับอย่างไม่ค่อยเต็มใจว่า“เจ้าวางใจ ถ้าครั้งหน้าเจ้าดีขึ้น แล้วมีโอกาสนอนอยู่ในผ้าห่มเดียวกันบนเตียงเช่นนี้ต่อให้เจ้าไม่ทำอ
