ม่วางใจ จึงถามขึ้นว่า : “แล้วใต้เท้าล่ะ เราจะทำอย่างไรดี? องค์หญิง เราจะทำอย่างไรกันดีขอรับ?”เฉินเสียนจึงพูดขึ้นว่า : “หากพวกเขาเข้ามาตรวจค้น ก็ปล่อยให้พวกเขาตรวจค้นไป เดี๋ยวข้าจะเข้าไปดับไฟในห้อง เจ้าพูดกับคนนอกแค่ว่าใต้เท้าได้รับบาดเจ็บจากศาลยุติธรรมต้าหลี่ในครั้งก่อนยังไม่หายดี เข้านอนตั้งแต่หัวค่ำแล้ว”มัวสนใจอะไรมากมายไม่ได้ เมื่อพ่อบ้านได้ยินแล้วก็รีบออกจากลานสวนไปในทันทีเฉินเสียนยืนอยู่ภายใต้ชายคา มองตามทางเดินสู่นอกลานสวนที่เต็มไปด้วยฝีเท้า ไม่ได้การแล้ว หากเป็นทหารที่ฝีมือแกร่งกล้าหน่อย มองรอยเท้าพวกนี้ปราดเดียวก็สามารถดูออกได้ในทันที ว่ามีคนเข้าออกที่นี่บ่อยมาก252
ยังดีที่ทั้งสองข้างทางได้ปลูกต้นไม้เขียวชอุ่มไว้หลายต้น เวลานี้หิมะได้ปกคลุมต้นไม้อย่างหนาแน่น เธอจึงเดินไปที่ต้นไม้ต้นนั้นในลานสวน กำหมัดแน่น จากนั้นก็พุ่งหมัดลงกลางลำต้นของต้นไม้อย่างเต็มแรงเฉินเสียนยังจำก่อนหน้านี้ได้ ตอนที่เธอฝึกลงหมัดกับหุ่นกระบอกไม้เพื่อฝึกศิลปะและทักษะการต่อสู้ เธอได้นำทักษะการออกแรงพลังหมัดเหล็กในรวดเดียวออกมาใช้ ต่อยหมัดไปยังกลางลำต้น หิมะจึงร่วงถล่มลงจากต้นไม้ กลบรอยฝีเท้าบนทางเดินทั้งหมดจนมิดชิดเธอกลับไปที่ใต้ชายคาอีกครั้ง มือของเธอชาและไร้ความรู้สึกไปหมด สีหน้าแววตานิ่งสงบและสุขุม เมื่อเห็นว่ารอยเท้าทั้งหมดถูกกลบฝังจนหมดแล้ว จึงค่อยๆ ปัดเศษหิมะบนตัวออก จากนั้นก็หมุนตัวเดินกลับเข้าห้อง
