ไปกลิ่นคาวเลือดในห้องหายไปจนหมดแล้ว คนที่อยู่บนเตียงก็หลับอย่างสนิทเธอปิดหน้าต่างและประตูลง เดินไปที่ข้างโต๊ะไหว้ เปิดกระถางธูปที่เย็นเฉียบออก หยิบไม้กฤษณาอย่างดีออกมาจากกล่อง จุดขึ้นใหม่อีกหนึ่งแท่ง แล้ววางลงไปในกระถางธูปกลิ่นหอมอ่อนๆ ของไม้กฤษณาค่อยๆ ระเหยออกมาจากช่องลายแกะสลักของกระถางธูปเมื่อเฉินเสียนทำทุกอย่างจนเสร็จสิ้นแล้ว จึงค่อยเอื้อมมือไปดับเทียนบรรยากาศในห้องเข้าสู่ความมืดมิดที่เงียบสงัดเธอยืนอยู่ข้างเตียงท่ามกลางความมืด ยกมือขึ้นดึงปินหยกขาวออกจากผมเส้นผมดุจแพรไหมทิ้งตัวลงบนเอวราวกับน้ำตกก็ไม่ปาน เธอค่อยๆ ปลดผ้าคาด253
เอว แล้วจึงถอดชุดนอกออก จากนั้นก็นำชุดนอกยัดเข้าไปใต้ผ้าห่ม ถอดรองเท้าทั้งคู่ยัดลงไปใต้เตียงเฉินเสียนพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเบาว่า : “ซูเจ๋อ ยืมเตียงของท่านหน่อย”พูดจบ เธอก็รีบขึ้นไปบนเตียง เปิดผ้าห่มออกแล้วเข้าไปนอนโดยที่ไม่ได้สนใจอะไร เพราะยังไงซูเจ๋อก็หลับไม่รู้เรื่องอะไรอยู่แล้วเธอนอนอยู่ฝังด้านนอก เพื่อที่จะได้ลงจากเตียงสะดวก และจะได้ไม่รบกวนซูเจ๋อให้ตื่นอีกด้วย ไฟที่ระเบียงทางเดินและไฟในห้องถูกดับลง ภายในห้องจึงมืดสลัว ง่ายต่อการอำพรางตัวหากถูกพบเจอขึ้นมาจริงๆ เธอเป็นผู้หญิงคนหนึ่งนอนกับซูเจ๋อในห้อง ต่างก็คงจะเข้าใจว่าเธอเป็นอนุภรรยาของเขา ขอเพียงแค่ผมของเธอยุ่งเหยิงหน่อยไม่ให้เหล่าทหารมองเห็นใบหน้าของเธอได้นอกจากนั้น ในเวลาฉุกละหุกแบบนี้ เธอยังสามารถส
