กลมากแล้ว”เขาพูดเสียงเบาบางว่า : “ถึงแม้ว่าจะเสี่ยงอันตรายไปหน่อย แต่หากสามารถพาเจ้าน่องน้อยออกมาได้ แลกกับการเสี่ยงอันตรายแบบนั้นก็ถือว่าคุ้ม เจ้าน่องน้อยเป็นแก้วตาดวงใจของท่าน หากเขาไม่สามารถมีอิสรภาพ ท่านเองก็จะไม่สามารถมีอิสรภาพด้วยเช่นกัน”แววตาของเฉินเสียนมืดมนไปในทันที เธอยืดตัวขึ้น เข้าไปกอดคอซูเจ๋อ น้ำตาไหลหยดลงบนคอของเขา พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเศร้าใจว่า : “ท่านไม่ใช่ซูเจ๋อของข้าซูเจ๋อของข้ามักวางแผนก่อนเสมอ ข้าไม่ต้องการให้ท่านบุกไปทำอะไรแบบนี้โดยที่ไม่วางแผนก่อน!”“หากท่านวิ่งช้ากว่านี้อีกนิดล่ะจะทำยังไง? หากถูกพวกเขาฆ่าตายล่ะจะทำยังไง?” เฉินเสียนพี่พยายามอดทน แล้วจึงพูดต่อว่า : “ข้าไม่อาจจะจินตนาการ247
ได้……ท่านเพิ่งจะรอดพ้นจากความตายมาอย่างหวุดหวิด ถนอมรักษาชีวิตของท่านเองบ้างได้หรือไม่?”น้ำตาอุ่นๆ ค่อยๆ ไหลรินลงบนคอเสื้อของเขาอย่างช้าๆซูเจ๋อจู่ๆ ก็รู้สึกผิดขึ้นมาทันใด ริมฝีปากที่ขาวซีดค่อยๆ เม้มแน่นด้วยความขมขื่นและพึงพอใจในเวลาเดียวกัน“อาเสียน ท่านต้องรู้ ว่าที่ข้าบุกวังหลวงในวันนี้ มันอาจจะเสี่ยงอันตราย แต่มันเป็นวิธีเดียวที่ง่ายที่สุดแล้ว”ครั้งนี้ล้มเหลว ครั้งต่อไปค่อยคิดหาวิธีช่วยเจ้าน่องน้อยออกมาใหม่ จะต้องทุ่มเทและตั้งใจให้มากขึ้นกว่าเดิม“จะต้องมีวิธีอย่างแน่นอน ขอเพียงแค่เราช่วยกันคิดและปรึกษากัน จะต้องเจอวิธีที่ดีได้อย่างแน่นอน” เฉินเสียนค่อยๆ ผละออกจากเขา ปาดน้ำตา
