ล้าหลับดู”บนพื้นเย็นขนาดนี้ หากเขานอนหลับไป จะเย็นเข้าเนื้อได้ซูเจ๋อเชื่อฟังเธอ เขาพูดขึ้นว่า : “ได้ ท่านบอกห้ามนอน ข้าก็จะไม่นอน”ไม่ว่าเฉินเสียนจะโมโหแค่ไหน แต่ก็ไม่อาจดุเขาตั้งแต่ต้นจนจบ ท้ายที่สุดแล้วน้ำเสียงของเธอจึงนุ่มนวลและเบาบางลง : “หากจะนอนหลับก็รอให้ข้าจัดการบาดแผลของท่านเสร็จก่อน แล้วค่อยไปนอนที่เตียง”ซูเจ๋อหรี่ตาลง พิงศีรษะกับโต๊ะ มองดูเธอด้วยสายตาที่อ่อนโยนเฉินเสียนสูดลมหายใจเข้าจมูก พร้อมกับพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่าว่า :“ทำไมถึงไปทำเรื่องเสี่ยงอันตรายแบบนี้? ทำไมท่านถึงไม่ยอมบอกข้าก่อน? ที่แท้แล้วท่านเป็นคนประมาทหุนหันพลันแล่นแบบนี้หรอกหรือ?”246
ซูเจ๋อพูดขึ้นอย่างครุ่นคิดว่า : “อยู่ในวังหลวง หากไม่ใช้วิธีที่อันตรายหน่อย ก็จะไม่อาจบรรลุเปั้าหมายได้ ไม่ว่าจะอันตรายหรือปลอดภัย ข้าได้เคยทดลองมาหมดแล้ว จึงรู้ว่าวิธีไหนได้ผลที่สุด”เฉินเสียนเม้มปากเบาๆ เธอพูดขึ้นด้วยไหล่ที่สั่นเทา : “แต่ท่านรู้หรือเปล่าว่าตัวท่านเองเกือบจะกลับมาไม่ได้แล้ว? ท่านรู้หรือเปล่าว่าตัวท่านเองถูกล้อมรอบด้วยเหล่าทหารมากมายขนาดนั้น เหล่าทหารรักษาพระองค์และทหารเวรยามที่ต่างพากันตามหาท่านแทบพลิกแผ่นดิน!”ซูเจ๋อพูดขึ้นด้วยความรู้สึกเสียใจว่า : “ครั้งนี้ค่อนข้างล้มเหลว ที่ถูกพบเจอเร็วขนาดนี้ ตอนแรกข้าคิดว่าคงจะไม่ถูกพบเจอเร็วขนาดนั้น อย่างน้อยตอนที่ข้าถูกพบเจอ ควรจะเป็นตอนที่ข้าอยู่ห่างจากประตูวังไม่ไ
