เฉินเสียนวิ่งรวดเดียวจนถึงพระตำหนักไท่เหอ แสงเปลวไฟจากคบเพลิงในวังส่องสว่างสั่นไหว ลานโล่งหน้าพระตำหนักเต็มไปด้วยคราบเลือด ราวกับว่าเพิ่งผ่านการต่อสู้ที่ดุเดือดมาจระเข้ในทะเลสาบดูคึกคักตื่นเต้นเป็นอย่างมาก กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วทะเลสาบ ชุดเกาะและเสื้อผ้าอาภรณ์ที่ขาดวิ่นของเหล่าทหารลอยละลิ่วอยู่บนผิวน้ำคนที่ต่อสู้แล้วตกลงไปในน้ำ ก็คงจะถูกจระเข้กินจนอิ่มไปหนึ่งมื้อ พวกมันรู้รสชาติอาหารเป็นอย่างดี จนกระทั่งตอนนี้พวกมันก็ยังไม่ยอมหยุดคลั่งรอบๆ เต็มไปด้วยสายตาของจระเข้ที่กำลังจ้องมองอยู่ เหล่าบรรดาพระสนมและนางกำนัลของพระตำหนักไท่เหอต่างพากันอกสั่นขวัญผวาไปหมด คนที่ยืนอยู่ใกล้ขอบข้างๆ พวกจระเข้ก็พากันกระโดดขึ้นจากน้ำแล้วคลานขึ้นมาบนฝัง เหล่าบรรดาพระสนมและนางกำนัลต่างพากันตะโกนกรีดร้องเสียงแหลมด้วยความตกใจเฉินเสียนวิ่งข้ามสะพานไม้อย่างรวดเร็ว ตรงเข้าไปหานางกำนัลที่ดูแลและติดตามเจ้าน่องน้อย แล้วถามขึ้นทันทีว่า : “เจ้าน่องน้อยล่ะ?”นางกำนัลตกใจกลัวสีหน้าท่าทางของเฉินเสียนเป็นอย่างมาก ใบหน้านั้นช่างแตกต่างจากสีหน้าที่อ่อนโยนของเมื่อกลางวันที่ผ่านมาอย่างสิ้นเชิง สิ่งเดียวที่ปรากฏต่อสายตาของนางกำนัลในตอนนี้ก็คือนกล่าเหยื่อและอารมณ์ที่เดือดจัด221
คนในวังส่วนใหญ่ไม่มีผู้ใดเคยเห็นหน้านี้ของเธอนางกำนัลต่างรู้สึกว่าเธอนั้นน่ากลัวกว่าจระเข้ในน้ำเป็นไหนๆ จึงรู้สึกตกใจเข้าไปใหญ่อีก นางกำนัลพูดอะไ
