ไปกล้าเก็บบวกกับตอนนี้ยังไม่มีผู้เข้าตรวจสอบที่เกิดเหตุ จึงถูกฉินหรูเหลียงเก็บหลักฐานได้ก่อนหนึ่งชิ้นแต่เนื้อผ้าของชุดที่ทหารเวรยามสวมใส่ ฉินหรูเหลียงรู้เป็นอย่างดี ไม่ว่าจะเป็นชุดเกราะทั้งแบบแข็งและแบบอ่อนที่ถูกจัดซื้อโดยกระทรวงกลาโหมทางทหารเขาเป็นแม่ทัพใหญ่มานานหลายปีขนาดนี้ จะไม่คุ้นชินเป็นพิเศษได้อย่างไรกันเศษผ้าที่เขาให้กับเฉินเสียนนั้นไม่ใช่เศษผ้าที่มาจากเหล่าทหารเวรยาม แต่เป็นเศษผ้าที่ถูกตัดจากนักฆ่าต่างหากองค์จักรพรรดิได้ทรงเดินข้ามสะพานไม้มา เมื่อทรงทอดพระเนตรเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น จึงทรงรับสั่งให้เหล่าทหารรักษาพระองค์และเหล่าทหารเวร226
ยามตรวจสอบพื้นที่เกิดเหตุอย่างละเอียดโดยทันที เหล่าทหารในวังจึงออกปฏิบัติตามคำสั่งโดยทันที จะต้องจับนักฆ่าคนนั้นมาให้ได้องค์จักรพรรดิทรงทอดพระเนตรไปยังเฉินเสียน แล้วทรงถามขึ้นว่า : “เด็กไม่เป็นอะไรใช่หรือเปล่า?”“ทูลฝั่าบาท เด็กไม่ได้เป็นอะไร เพียงแต่ตกใจเล็กน้อย แต่ตอนนี้ได้นอนหลับไปแล้ว ไม่รู้ว่าผู้ใดคิดจะปลิดชีพของเด็กน้อยกันแน่ ถึงได้ลงมือเหี้ยมโหดเพียงนี้ขอฝั่าบาททรงตัดสินใจเรื่องนี้ให้จิ้งเสียนด้วยเพคะ!”องค์จักรพรรดิไม่ได้มีกะจิตกะใจมาสนใจเธอร้องห่มร้องไห้ เหล่าทหารเวรยามได้เดินสำรวจที่เกิดเหตุจนทั่วแต่กลับไม่พบร่องรอยเบาะแสอะไรเลย องค์จักรพรรดิไม่ได้ทรงสนพระทัยว่าเจ้าน่องน้อยจะได้รับบาดเจ็บและตกใจหรือไม่ ขอเพียงแค่ยังมีชีวิตอยู่ก็พอ
