างทั้งหลาย ท่านมีแต่จะทำให้ราชสำนักสกปรกและเสื่อมโทรมมากขึ้นเท่านั้นข้าเคยคิดว่าคนแก่อย่างท่านเป็นคนดื้อรั้น สายตาพร่ามัว แต่มาวันนี้ท่านไม่รู้จักถูกผิด เห็นชั่วเป็นดี ข้าไม่เคยผิดหวังในตัวท่านเท่านี้มาก่อนเลย”ร่างกายแก่ชราของเฮ่อเซียงสั่นไหว หันกลับมามองเฮ่อโยวนับตั้งแต่วินาทีที่เขานำหายนะไปสู่ผู้อื่น เขามักถูกประณามจากมโนธรรมของเขาเสมอ วันนี้คำพูดของเฮ่อโยว ทำให้ใจของเขาอับอายมากขึ้นเขาอาจจะทำผิดพลาดไปที่ช่วยเฮ่อฟังด้วยวิธีนี้ต้องใช้หลายสิบชีวิตมาแลกกับชีวิตลูกชายของเขาแค่คนเดียว คนอื่นเป็นผู้บริสุทธิ์ไม่ได้รู้เห็นกับเรื่องนี้เลย แต่เฮ่อฟังยังไงก็มีส่วนผิดเฮ่อโยวกล่าว “ตาแก่ ถึงแม้ครั้งนี้เฮ่อฟังจะรอดพ้นจากความตาย แต่ครั้งหน้าข้าจะต้องทำให้เขาตายอย่างทุกข์ทรมานให้ได้ ถ้าท่านแน่จริง ก็นำเรื่องนี้ไปฟั้ององค์จักรพรรดิ ให้ชีวิตของข้าแลกด้วยชีวิตของเขา ชาตินี้จะไม่ยอมอยู่ร่วมใต้ฟั้าเดียวกัน มีเขาต้องไม่มีข้า มีข้าก็ต้องไม่มีเขา”203
พูดจบเขาก็เดินจากไป ปล่อยให้เฮ่อเซียงเดินโซเซไปสองก้าว หมดสิ้นเรี่ยวแรงไปจับประตูเพื่อพยุงร่างกายเอาไว้ มองดูแผ่นหลังของเฮ่อโยวที่เดินจากไป ตาเขาเปียกชื้นไปด้วยน้ำตาสายลับทั้งสองชุดที่องค์จักรพรรดิส่งมาเฝั้าติดตามที่จวนฉินได้หายตัวไปอย่างน่าประหลาด และไม่พบร่องรอยเบาะแสใด ๆ ซึ่งทำให้องค์จักรพรรดิรู้สึกไม่สบายพระทัยเป็นอย่างมากถึงแม้ว่าในจวนฉินจะไม่มีความเคล
