มีความสุขที่สุดที่เท้าขององค์จักรพรรดิยืนอยู่คือสถานที่ที่ถูกปกคลุมไปด้วยหิมะ แต่เมื่อเทียบกับอาณาจักรต้าฉู่ในพื้นที่อื่นออกไปนั้น คือความโชคร้ายและภัยพิบัติหลังจากน้ำท่วมในฤดูใบไม้ร่วง ความหนาวเย็นของฤดูหนาวก็มาเยือนอีกครั้งมีผู้ลี้ภัยอยู่ทุกหนทุกแห่งที่ไม่สามารถย้ายถิ่นฐานได้ ไม่มีอาหารและเสื้อผ้า พวกเขาจะใช้อะไรเพื่อเอาชีวิตรอดในกลางฤดูหนาวนี้ได้อย่างไร?นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของช่วงเวลาที่หนาวที่สุดแค่เรื่องทูลเกล้าฯ ถวายรายงานในราชสำนักของแต่ละที่ก็วุ่นวายมากพอแล้วไหนจะเรื่องทรัพย์สินในท้องพระคลังที่ว่างเปล่า เสบียงอาหารไม่เพียงพอ จะมี205
เวลาที่ไหนไปดูแลบรรเทาสาธารณภัยได้ ทำได้เพียงแค่ให้แต่ละที่จัดการปัญหาด้วยตัวเองกันไปในเมืองและมณฑลที่สถานการณ์ค่อนข้างรุนแรง จิตใจของปราชาชนวุ่นวายและนำไปสู่การจลาจล อย่างไรก็ตามเรื่องการจลาจลขนาดเล็กไม่ได้กระตุ้นความสนใจต่อราชสำนักต้าฉู่เลยแม้แต่นิดเดียวในวันเหมายัน องค์จักรพรรดิเป็นเจ้าภาพจัดงานเลี้ยงและเชิญเฉินเสียนและฉินหรูเหลียงเข้ามาร่วมงานเลี้ยงเฉลิมฉลองในวังด้วยแม้ตอนนี้ฉินหรูเหลียงจะไม่ได้เป็นท่าแม่ทัพใหญ่แล้ว แต่ก็นับเป็นท่านราชบุตรเขยขององค์หญิงจิ้งเสียน อีกทั้งเจ้าน่องน้อยก็ยังอยู่ในวังหลวง จึงไม่มีเหตุผลที่ทั้งสองจะปฏิเสธการไปร่วมงานได้ไม่บ่อยนักที่จะได้เจอกับเจ้าน่องน้อย เฉินเสียนตั้งใจบรรจงเลือกของเล่นและเสื้อผ้าสำหรับเด็กขวบส
