เฉินเสียนที่เตรียมจะสู้ให้ถึงที่สุดพลันรู้สึกสับสนไปชั่วอึดใจ หลังจากเธอตอบสนองได้ หัวใจของเธอก็เกิดความคิดหนึ่งขึ้นมา——ซูเจ๋อรอดแล้วเฉินเสียนกล่าวอย่างเงียบขรึมว่า “ต้องถ่วงเวลาให้ผ่านอู่สือซานเค่อนี้ไปก่อน”ฉินหรูเหลียงที่ยืนอยู่ด้านข้างถามว่า “หากจักรพรรดิยังคงประหารชีวิตเขาล่ะ?”“งั้นก็ฆ่าทุกคนในลานประหาร” เธอเอ่ยด้วยสีหน้าราบเรียบ หากแต่แววตากลับฉายไอสังหารออกมาเวลาค่อยๆผ่านไป ไม่นานก็จะถึงเวลาอู่สือซานเค่อแล้ว ทว่าราชวังยังไม่ได้ส่งคนมาเลยหัวหน้าตรวจการในลานประหารดูเวลา จากนั้นก็หยิบปั้ายสั่งประหารขึ้นมาหนึ่งแท่งยามที่เขายกมือ เฉินเสียนก็หรี่ตาทำท่ายกมือขึ้นมาอย่างช้าๆหัวหน้าตรวจการยังไม่ทันโยนปั้ายสั่งประหารก็โดนธนูยิงใส่ที่คอ โดยไม่รู้ว่ามาจากไหนกะทันหันลานประหารเงียบกริบไปชั่วอึดใจ จากนั้นทหารก็ชักดาบออกมาตะโกนว่า “มีนักฆ่าชิงตัวนักโทษ——”175
ชัวพริบตาปราชาชนพากันแตกตื่น ร้อนรน สถานการณ์ชุลมุนว่นวายทหารพร้อมใจกันโอบล้อมลานประหารไว้อย่างไม่ให้มีจุดรั่วไหลทหารรายหนึ่งวิ่งไปยังหัวหน้าตรวจการ พลางดูธนูอันคมแหลมที่แทงอยู่ในคอแล้วหันหน้าชี้ไปยังอาคารสองชั้นที่เยื้องออกไป พลางกล่าวว่า “ธนูมาจากทางนั้น”จากนั้นก็มีทหารกลุ่มหนึ่งไปสกัดล้อมรอบอาคารเรือนนั้นยังไม่ทันได้ต่อสู้ นักฆ่าปิดหน้าชุดดำก็บินลงมาจากชั้นสอง ในมือถือธนูระหว่างที่ยังอยู่กลางอากาศ เขาได้ยิงธนูติดต่อกันหลายดอก จากนั้น
