ม่ปลอดภัย”ไม่ว่าอย่างไรเฉินเสียนก็ไม่ยอมจากไป เธอไม่มีทางอนุญาตให้ร่างชุดขาวหลุดออกจากสายตาเธอเด็ดขาดหากนักฆ่าไม่เพียงพอ เธอก็พร้อมที่จะถือดาบพ่งเข้าลานประหารแล้วเริ่มการเข่นฆ่าอย่างไม่ลังเล177
แม่นมซุยกล่าว “ท่านราชบุตรเขยรีบพาองค์หญิงไปเถอะ บ่าวจะไปช่วยเอง”ฉินหรูเหลียงตวาดเสียงเบา “เจ้าก็ไม่ต้องไป คอยดูสถานการณ์ก่อนแล้วค่อยลงมือ หากประเดี๋ยวเกิดการต่อสู้ เจ้ารีบพาองค์หญิงหนีไปจากที่นี่”วันนี้เขาสวมเสื้อสีดำอย่างองอาจผ่าเผย เอาผ้าปิดหน้าออกจากแขนเสื้อสามารถเข้าร่วมกลุ่มกับนักฆ่าได้ตลอดเวลาเมื่อหัวหน้าองครักษ์เห็นเพชฌฆาตล้มตาย ตัวเองจึงยกดาบเพื่อหมายจะฆ่าซูเจ๋อซูเจ๋อที่ไม่มีการเคลื่อนไหวมาโดยตลอด เวลานี้เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย กวาดสายตามองหัวหน้าองครักษ์อย่างเฉยเมยแวบหนึ่งนัยน์ตาที่ดำขลับล่มลึก เจือความเย็นยะเยือกซึ่งปะปนไอสังหารไว้มือที่ถูกมัดไว้ด้านหลังขยับ เมื่อช่องว่างระหว่างข้อมือคลายออก ก็สามารถแก้เชือกปั่านที่ผูกมัดไว้ทั้งหมดได้สำเร็จตอนที่มัดข้อมือเขา ผู้ปฏิบัติหน้าที่ได้รับคำสั่งจากศาลยุติธรรมต้าหลี่ให้เหลือช่องมัดไว้นิดหนึ่ง ดังนั้นสำหรับซูเจ๋อแล้วมันหมือนไม่ได้มัดเลยหากไม่ถึงนาทีสุดท้าย ซูเจ๋อจะไม่ลงมือเด็ดขาดหากนาทีสุดท้ายไม่อาจพลิกสถานการณ์ได้ เวลาที่ควรสู้ให้ถึงที่สุด เขาก็ไม่ยั้งมืออยู่แล้วเขาจะวางใจทิ้งเฉินเสียนอยู่บนโลกนี้คนเดียวได้อย่างไรหากการชิงตัวนักโทษคือหนทางสุ
