หนึ่งที่ส่งไปยังเย่เหลียง”ซูเจ๋อยกมุมปากขึ้นกล่าวว่า “แล้วฉบับที่สองล่ะ?”“หลังจากที่เย่เหลียงประกาศเช่นนี้ออกมา หากจักรพรรดิต้าฉู่ยอมศิโรราบชายแดนต้าฉู่กับเย่เหลียงก็จะสงบสุข ทว่าหากจักรพรรดิต้าฉู่ไม่ยอม เย่เหลียงก็สามารถฉวยโอกาสที่ทหารต้าฉู่อ่อนแรง ปราชาชนระหกระเหินเข้าโจมตี จึงบอกแม่ทัพโฮ้วนิ่งไว้ก่อน รอให้ต้าฉู่พ่ายแพ้ ทหารเย่เหลียงเหนื่อยล้าแล้ว แม่ทัพโฮ้วค่อยนำกำลังเข้ายึดอำนาจปกครองในต้าฉู่ผลที่เลวร้ายที่สุดก็คือความเป็นไปได้ที่สอง หากเป็นเช่นนั้นข้าตามท่านไปยังยมโลก ไฉนเลยจะสนใจความเดือดร้อนของปราชาชน อันนี้คือจดหมายฉบับที่สอง ซึ่งส่งไปที่ชายแดน”นิ้วมือซูเจ๋อจับเส้นผมเฉินเสียนอย่างอ่อนโยน กล่าวในขณะที่ใช้ความคิด“ระยะทางจากเมืองหลวงไปยังชายแดนห่างไกลกันมาก”เฉินเสียนกล่าว “ข้ารู้ ไปกลับครั้งหนึ่งเร็วสุดก็หนึ่งเดือนกว่า ดังนั้นจดหมายฉบับที่สามข้าจึงส่งไปยังเมืองเจียงหนาน เจิ้งเหรินโฮ้วในเมืองเจียงหนานเป็นคนของท่าน ข้าไหว้วางให้เขาเป็นตัวแทนเย่เหลียงส่งข่าว ‘ทูตดับสัญญาขาด’มายังเมืองหลวง หากเดินทางเร็ว คาดว่าหกเจ็ดวันก็คงเดินทางถึงเมืองหลวงและข่าวนี้ก็จะถึงหูจักรพรรดิ”“ท่านจะให้เจิ้งเหรินโฮ้วส่งหนังสือรบปลอม”157
“จักรพรรดิเป็นคนช่างสงสัย เพราะเวลาส่งหนังสือรบไม่สอดคล้องกัน ต้องสงสัยว่าจริงหรือเท็จเป็นแน่ แต่ชีวิตท่านเชื่อมโยงไปถึงสันติภาพของทั้งสองแคว้นเขาจึงไม่กล้าตัดสินใจง่ายๆ
