นผู้หญิงคนนี้จะเปิดเผยด้านที่อ่อนโยนที่สุดของเธอเมื่ออยู่ต่อหน้าซูเจ๋อเท่านั้นและมีเพียงซูเจ๋อเท่านั้นที่ทำให้เธอวิ่งวุ่นไปทั่วทุกหนทุกแห่งได้โดยไม่ยอมหยุดพัก ทำให้เธอร้องไห้ได้ไม่หยุดเหมือนอย่างเช่นตอนนี้ความอ่อนโยนดั่งสายน้ำของเธอล้วนมีไว้ให้ผู้ชายที่ชื่อซูเจ๋อแต่เพียงผู้เดียวฉินหรูเหลียงรู้สึกขมขื่น หัวใจเหมือนถูกบีบรัดอย่างแรง เมื่อไม่มีที่ให้หายใจทุกอย่างกลับผ่อนคลายลงยังมีอะไรที่เจ็บปวดไปกว่านี้อีก?มือที่กำหมัดแน่นค่อยๆ คลายออก เขาคิดว่าเป็นสิ่งที่คุ้มค่ายิ่งนักที่ทำให้เฉินเสียนได้ร้องไห้อย่างปลดปล่อยในอ้อมกอดของชายผู้หนึ่งซูเจ๋อประทับริมฝีปากเย็นๆ ลงบนใบหน้าของเฉินเสียน ซึมซับน้ำตาบนใบหน้าของเธอ แล้วจุมพิตที่ดวงตาคู่นั้นก่อนที่น้ำตาจะมีโอกาสพรั่งพรูลงมาอีกครั้งลมหายใจที่เข้าไปพัวพันทำให้เธอรู้สึกสั่นสะท้าน152
เสียงของซูเจ๋อดังก้องอยู่ในหูของเธอ หยอกเธอว่า “อย่าร้องไห้เลย ใครเห็นจะหัวเราะเยาะเอาได้ ตอนนี้ข้าสบายดี”“ซูเจ๋อ” เฉินเสียนร้องเรียกเขา “ซูเจ๋อ”ไม่นานมานี้เธอเพิ่งค้นพบว่าการเรียกชื่อของเขามักจะทำให้เธอปวดใจอย่างไม่รู้จบซูเจ๋อตอบเธอด้วยรอยยิ้มที่ยังคงติดอยู่ที่ริมฝีปาก ถึงแม้จะดูอ่อนแรงลงไป แต่ก็ยังคงเป็นรอยยิ้มที่น่ารื่นรมย์และมีเสน่ห์ซึ่งทำให้เธอหลงใหล เขากล่าวว่า “ในเมื่อพยายามทุกวิถีทางเพื่อมาที่นี่เพราะคิดถึงข้า แต่ไม่คิดจะกอดข้าสักหน่อยหรือ”“ข้ากลัวจะทำให้ท่านเจ็
