ายามยามค่ำคืนอยู่ข้างนอก เมื่อหนาวก็ยังพอจะวิ่งไปรอบๆ จัตุรัสสร้างความอบอุ่นให้ร่างกายได้ แต่ในนี้ทำได้แค่อาศัยเตาถ่านเล็กๆ นี้เท่านี้ดังนั้นหลังจากองครักษ์ยืนยันแน่ชัดว่าซูเจ๋อยังอยู่ในคุก พวกเขาก็คลายความสงสัยก่อนหน้านี้และคร้านที่จะอยู่ที่นี่ต่อ จึงพากันหันหลังและเดินจากไปแม้แต่แมลงวันเข้ามาแล้วยังขยับปีกหนีออกไปได้ยาก แล้วนับประสาอะไรกับผู้คุมหน้าใหม่สองคนที่เข้ามาในนี้ข้างนอกมีองครักษ์คุ้มกันอยู่มากมาย พวกเขาจึงไม่กังวลเลยสักนิดว่าจะมีใครลักพาตัวซูเจ๋อออกไปเฉินเสียนนั่งยองๆ อยู่บนพื้นและกลั้นหายใจตั้งใจเงี่ยหูฟัง เธอได้ยินเสียงฝีเท้าขององครักษ์เดินห่างออกไปไกลจนกระทั่งไม่ได้ยินเสียงอะไรอีก เธออดกลั้นอยู่อีกครู่หนึ่งก่อนจะถามฉินหรูเหลียงว่า “ไปหมดแล้วใช่หรือไม่”146
ฉินหรูเหลียงตอบว่า “ออกไปหมดแล้ว”วินาทีถัดมา เฉินเสียนก็ทิ้งเตาถ่านกับถ่านเหล่านั้นไว้ให้ฉินหรูเหลียง ส่วนตัวเธอก็ลุกขึ้นช้าๆ ไปหยิบกุญแจที่แขวนอยู่บนผนังเธอหยิบกุญแจมาและแทบอดใจรอไม่ไหวที่จะเดินไปที่ประตูห้องขังของซูเจ๋อแต่ช่วยไม่ได้ที่มีกุญแจอยู่หลายดอกในแต่ละพวง เธอลองทีละดอกๆ อยู่หลายดอกก็ยังใช้ไม่ได้ซูเจ๋อกระซิบเบาๆ ว่า “ดอกที่แปดในพวงที่สามทางซ้าย ท่านลองดู”เขาเอ่ยกับเธออย่างนุ่มนวลและอ่อนโยนว่า “ที่นี่มีห้องขังหลายห้อง กุญแจจึงเยอะไปด้วย เพื่อปั้องกันไม่ให้ใครมาปล้นคุกและหยิบกุญแจมาไขได้ทันที กุญแจจำนวนมากจึงถ
