ูกนำมาเรียงไว้รวมกันและจัดเรียงอย่างเป็นระเบียบตามลำดับเรื่องนี้มีแต่ผู้คุมเท่านั้นที่รู้ทุกครั้งที่ใช้กุญแจนั้นเสร็จ กุญแจเหล่านั้นจะถูกใส่เก็บไว้ตามลำดับ ครั้งต่อไปจึงหากุญแจที่จะใช้ได้ตามลำดับนั้น”เฉินเสียนแสร้งทำเป็นสงบและกล่าวว่า “ถ้าหากเจอโจรปล้นคุกเข้าจริงๆท่านแค่บอกโจรนั่นว่ากุญแจดอกไหนใช้เปิดประตูได้ เท่านี้ก็ได้แล้วนี่ ผู้คุมจะทำอะไรไปก็ไร้ประโยชน์”ซูเจ๋อยิ้ม “ตอนที่ผู้คุมมาเปิดประตู เขาจะไม่ยอมให้ข้าเห็นว่าใช้กุญแจดอกไหน”147
“แล้วเหตุใดท่านจึงรู้เยอะขนาดนี้” เฉินเสียนถามพลางทำตามคำชี้แนะของซูเจ๋อ เมื่อหากุญแจดอกที่แปดในพวงที่สามจากทางซ้ายจนเจอ เธอก็สอดเข้าไปในรูกุญแจเมื่อมีเสียงดังคลิก แม่กุญแจหนักๆ ก็เปิดออกซูเจ๋อเอ่ยช้าๆ ว่า “ถึงจะไม่ได้มอง แต่ข้ายังได้ยิน”เฉินเสียนผลักประตูห้องขังเข้าไปและขังตัวเองกับซูเจ๋อไว้ข้างใน กุญแจแกว่งไปมาเบาๆ อยู่บนแม่กุญแจทองเหลือง ส่องประกายให้เห็นถึงความเก่าของโลหะเธอก้าวเข้าไปหาซูเจ๋อทีละก้าวและค่อยๆ นั่งลงบนหญ้าแห้งที่อยู่บนพื้นเฉินเสียนก้มหน้าลง คว้าชายเสื้อของเขาขึ้นมาและจ้องมอง เธอไล่มองไปตามชายเสื้อของเขาจนกระทั่งถึงช่วงแขน จากนั้นจึงหันไปมองที่หน้าอกเธอคิดว่าการที่เขาต้องอยู่ในคุกแห่งนี้ เขาอาจจะเพียงแค่หนาวนิดหน่อยและอาหารก็อาจจะไม่อร่อย แต่อย่างน้อยเขาก็คงไม่ถูกลงโทษรุนแรงนักทว่าเสื้อผ้าสีขาวของซูเจ๋อซึ่งเฉินเสียนกำลังสัมผัสอยู่ตอ
