นนี้เต็มไปด้วยรอยเลือด มันทำให้เธออยากจะสัมผัสเขา อยากจะกอดเขา แต่เธอทำไม่ได้เฉินเสียนพยายามสะกดกั้นอารมณ์อย่างสุดความสามารถและบอกว่า “ข้าฝากฝังเฮ่อเซียงแล้วไม่ใช่หรือ ว่าให้ผู้พิพากษาศาลยุติธรรมต้าหลี่ออกหน้ามาห้ามไม่ให้เฮ่อฟังทรมานท่าน แล้วเหตุใด… เหตุใดท่านจึงยังเสียเลือดมากขนาดนี้”เธอเงยหน้ามองซูเจ๋อด้วยแววตาที่สั่นไหว “อา… ทำไม เฮ่อฟังยังทุบตีท่านหรือ เขายังทุบตีท่านอยู่ใช่หรือไม่”148
ซูเจ๋อมองดูท่าทีที่หวั่นไหวของเธอ มองดูความร้อนใจและความเจ็บปวดในสายตาคู่นั้น ทันใดนั้นก็รู้สึกว่าความยุ่งยากซับซ้อนใดใดในโลกล้วนเป็นแค่สิ่งที่ผ่านเข้ามา ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้นเขารู้สึกสงบในโลกนี้มีเพียงผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าเท่านั้น ที่นำความสงบเช่นนี้มาให้เขาได้
149
