ขึ้นกับทั้งสองคน และแสงสลัวภายในก็ทำให้คนจำพวกเขาไม่ได้กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือ องครักษ์เหล่านี้ไม่เคยเห็นเฉินเสียนกับฉินหรูเหลียงซึ่งๆหน้ามาก่อน โชคดีที่พอมองแล้วพวกเขาก็ก้มหน้าลงและไม่กล้าเหลือบมองอีกทว่าต่อให้ตอนนี้จะเผชิญหน้ากัน แต่ทั้งสองคนก็ปลอมตัวอยู่ องครักษ์พวกนี้จึงไม่น่าจะจำพวกเขาได้อยู่ดีเฉินเสียนผ่อนคลายมาก เธอก้มหน้าอย่างนอบน้อมถ่อมตน มองเผินๆ แล้วไม่มีทางรู้ได้เลยว่าภายในใจเธอคิดอะไรอยู่ ราวกับว่าเธอทำให้ตัวเองกลายเป็นผู้คุมจริงๆ ซึ่งตอนนี้กำลังจะไปเปลี่ยนเวรตามหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายเมื่อมาถึงจุดตรวจสุดท้าย อีกนิดเดียวก็จะไปถึงประตูใหญ่ของคุก เมื่อเข้าไปในประตูใหญ่ก็จะพบห้องขังที่อยู่ด้านในองครักษ์ที่อยู่ในจุดตรวจจุดสุดท้ายหยิบตราคำสั่งไปดู จากนั้นก็ปล่อยให้ทั้งสองคนเข้าไปโดยไม่พูดอะไร141
ด้านหน้าประตูคุกเป็นบันไดทอดยาวลงไปใต้ดิน ฉินหรูเหลียงและเฉินเสียนเดินลงบันไดไปอย่างระมัดระวัง องครักษ์หันกลับไปมองแผ่นหลังของทั้งสองคนด้วยความรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติห้องขังภายในคุกเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ ทว่าภายในแทบจะว่างเปล่าและมีนักโทษเพียงไม่กี่คนเฉินเสียนมองสำรวจอย่างรวดเร็วและจำได้ว่านั่นดูเหมือนจะเป็นคนใช้ที่เรือนของซูเจ๋อ เธอชะงักอยู่แค่เดี๋ยวเดียวโดยไม่ได้หยุดนิ่งอยู่นานปกติศาลยุติธรรมต้าหลี่แห่งนี้จะถูกใช้ในการตัดสินคดีของขุนนางตระกูลสูงหรือคดีสำคัญๆ ตอนนี้นอกจากซูเจ๋อก
