่ยนแปลงง่ายเช่นนี้” ฉินหรูเหลียงไม่ได้เอ่ยอย่างไร้เหตุผลตามเธอ จากนั้นจึงถามอย่างหารือว่า “เช่นนั้นท่านย้ายไปที่เรือนของข้าดีหรือไม่ เรือนของข้าใหญ่กว่า จะได้ไม่รู้สึกแออัด”เฉินเสียนพรวดพราดเข้าไปในห้องและกล่าวว่า “อวี้เยี่ยน ของของเขาล่ะทำไมถึงยังไม่จัดการให้เรียบร้อยอีก”ฉินหรูเหลียงเม้มริมฝีปากและกล่าวว่า “ท่านนี่ช่างอกตัญูไม่แพ้ผู้ใด!”เมื่อเห็นว่าใช้ไม้อ่อนไม่ได้ผลฉินหรูเหลียงจึงใช้ไม้แข็ง เขาฉวยโอกาสตอนที่เฉินเสียนเผลอก้าวเข้าไปอุ้มเธอไว้สภาพร่างกายของเฉินเสียนในตอนนี้ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา หลังจากดิ้นรนอยู่สองสามทีก็ถูกเขาอุ้มเข้าไปในห้องอวี้เยี่ยนกำลังหยิบสัมภาระออกมาและเอ่ยถามช้าๆ ว่า “ท่านราชบุตรเขยของของท่านยังต้องส่งกลับไปที่เรือนหรือไม่เจ้าคะ”“ไม่ต้องแล้ว” ฉินหรูเหลียงเอ่ยอย่างเฉียบขาดว่า “ข้าจะอยู่ที่นี่ต่อ”ฉินหรูเหลียงวางเฉินเสียนลงข้างๆ โต๊ะอาหาร จากนั้นจึงสั่งให้แม่นมซุยไปตักน้ำมาเพื่อให้เธอล้างหน้าล้างมือ “กินข้าว กินเสร็จจะได้ดื่มยา คืนนี้ท่านจะได้นอนหลับพักผ่อน”เฉินเสียนถลึงตาใส่เขา132
ฉินหรูเหลียงยังกล่าวอีกว่า “จ้องอะไร รอไว้ท่านมีแรงเมื่อไหร่ค่อยมาตีข้า”เฉินเสียนหรี่ตา “ฉินหรูเหลียง ข้าเพิ่งรู้ว่ายิ่งนานวันท่านยิ่งพาลขึ้นเรื่อยๆ”“นั่นก็เพราะถูกท่านบังคับนะสิ” ฉินหรูเหลียงนำอาหารมาวางไว้ให้เฉินเสียนพลางลดเสียงลง “สุภาพบุรุษถูกท่านบังคับจนกลายเป็นคนพาล กินให้เยอะ
