หือ?”เฉินเสียนเงยหน้ามองเขาและพูดว่า “มันติดเป็นนิสัยมาจากเมื่อหลายวันก่อนยังไม่ได้ปรับนาฬิกาชีวิตแบบนกเค้าแมว ไม่ใช่ว่าข้าไม่อยากนอน แต่ตอนนี้ข้านอนไม่หลับ”ฉินหรูเหลียงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ และกล่าวว่า “นั่งคุดคู้อยู่เช่นนี้จะทำหลับลงกับผีหรือ ลองนอนลงดีๆ สิ”“ข้าแค่เอนหลังก็นอนไม่หลับแล้ว ก็เลยนั่งอยู่อย่างนี้”ฉินหรูเหลียงก้าวเข้ามาอีกสองสามก้าว สีหน้าของเขาดูชั่วร้ายจนดูเหมือนว่าเขาอยากจะตีเธอให้สลบไปเสียเดี๋ยวนี้ทว่าทันทีที่เขาก้าวมาถึงเตียง เฉินเสียนก็เอ่ยอย่างแผ่วเบาว่า “ฉินหรูเหลียงข้าอยากพบซูเจ๋อ”ฉินหรูเหลียงชะงักไปเฉินเสียนเงยหน้ามองเขาด้วยแววตาที่เป็นประกายและถามว่า “ท่านพาข้าไปพบเขาได้ไหม”134
ทันใดนั้นฉินหรูเหลียงก็ตระหนักได้ว่าเธอกำลังคิดถึงซูเจ๋อ เมื่อมีความคิดเช่นนี้เกิดขึ้นก็ไม่ต่างอะไรกับปีศาจร้าย และเกรงว่าจนถึงเช้าเธอก็คงจะไม่มีทางนอนหลับอย่างสงบฉินหรูเหลียงหลุบตาลงและมองเธออย่างเคร่งขรึม เขาเม้มริมฝีปากก่อนจะกล่าวว่า “ท่านยังพบเขาได้ในความฝัน”เฉินเสียนส่ายหน้า “ข้าไม่อยากพบเขาในความฝันอีกแล้ว ข้าอยากพบเขาในโลกของความเป็นจริง แบบที่ข้าเอื้อมมือไปสัมผัสเขาได้”ฉินหรูเหลียงกล่าวด้วยเสียงที่ทุ้มต่ำว่า “เฉินเสียน ตอนนี้เขาอยู่ที่คุกในศาลยุติธรรมต้าหลี่ ท่านมีสติหน่อยสิ อย่าทำให้เรื่องวุ่นวาย”เฉินเสียนฉีกยิ้มมุมปากอย่างขมขื่น เธอเกยคางไว้ที่เข่าและพูดว่า “ข้ามีสติมากเกินไปจ
