มีคนจัดการสั่งให้อวี้เยี่ยนทำภารกิจมักจะดีกว่าการที่สติไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเสมอ ครั้นแล้วอวี้เยี่ยนก็รีบไปหยิบเตาผิงมารอนางกลับมา เห็นฉินหรูเหลียงโอบกอดเฉินเสียนอยู่ ไม่หยุดถูมือสองข้างและเท้าทั้งสองข้างให้กับเฉินเสียนเลยฉินหรูเหลียงกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า “เฉินเสียน ท่านเป็นก้อนน้ำแข็งหรือ?ท่านเป็นก้อนน้ำแข็งแหละ แล้วก็ควรที่จะถูกข้าหลอมละลาย ท่านก็ควรที่จะมีสติสักนิดหนึ่ง ให้ความรู้สึกอบอุ่นแก่ตัวเอง！ ”ราวกับเฉินเสียนมีการตอบสนอง อีกทั้งคล้ายดั่งอยู่ในความฝัน ริมฝีปากที่มีความแห้งอ้าขึ้นราวกับกำลังพูดอะไรอยู่ คิ้วนั้นขมวดขึ้นไม่สงบเป็นอย่างมากฉินหรูเหลียงก้มศีรษะลงไป แนบหูฟังอยู่ครู่ใหญ่ๆ ได้ยินเพียงคำเล็กน้อย ก็ไม่เข้าใจว่ารายละเอียดเฉินเสียนพูดสิ่งใดกันฉินหรูเหลียงจึงมองอวี้เยี่ยนแล้วกล่าวถามว่า“เจียงหนานอะไรหรือ หกเจ็ดวันอะไรกัน? เจ้ารู้หรือไม่ว่านางกำลังพูดสิ่งใด?”อวี้เยี่ยนจุกในลำคอ กล่าวว่า “บ่าวก็ไม่รู้เจ้าค่ะ บ่าวรู้เพียงว่าเมื่อคืนนี้องค์หญิงเขียนจดหมายส่งออกไปในคืนนั้นเลย คล้ายดั่งมีหนึ่งฉบับส่งไปที่เจียงหนานแต่องค์หญิงพูดอะไรอีกว่าไม่ทัน เดินทางไปกลับเจียงหนานต้องใช้เวลาหกเจ็ดวันทันทีหลังจากนั้นก็เป็นลมไปเจ้าค่ะ…….”ฉินหรูเหลียงเม้มริมฝีปาก ไม่กล่าวอะไร98
มือข้างหนึ่งของเขากุมมือทั้งสองข้างของเฉินเสียน ซ่อนไว้ในอ้อมกอดของตัวเอง ดูดซับเอาความอบอุ่นที่แผงอกของเขา มือ
