อีกข้างลูบผมเฉินเสียน และลูบไหล่ที่พิงอยู่ในอ้อมกอดของตัวเอง แล้วกอดเธอแนบแน่นอย่างอบอุ่นเขาอยากนำอุณหภูมิของตัวเองมอบให้เฉินเสียน อบอุ่นเธอแต่ทว่าไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ร่างกายของหญิงผู้นี้ได้อ่อนยวบลงต่อมาร่างกายของเฉินเสียนไม่แข็งทื่ออีกแล้ว และก็ไม่ได้สั่นเทาเลือนรางอีกแล้วปากของเธอไม่ได้ละเมอพูดอีก พิงอยู่ในอ้อมกอดของฉินหรูเหลียงอย่างว่าง่ายและนอนหลับอย่างสงบดวงตาทั้งสองข้างของเธอปิดสนิท ผิวขาวนวล ผมที่อยู่ด้านหลังหล่นอยู่ที่ช่วงแขนฉินหรูเหลียงคางฉินหรูเหลียงชนที่ผมของเธอ ตอนที่เธออยู่ต่อหน้าเขาน้อยมากที่สงบเช่นนี้ฉินหรูเหลียงดึงผ้าห่ม ห่อหุ้มบนร่างกายเธออย่างแผ่วเบา ราวกับปลอบเด็กน้อยเข้านอน อ่อนโยนและมีน้ำอดน้ำทนเป็นอย่างมากรอแม่นมซุยพาเด็กสาวที่รักษาเฉินเสียนมาอย่างเร่งรีบ มองเห็นฉากนี้ล้วนตลึงตาค้างในใจแม่นมซุยมีความรู้สึกซับซ้อน นางไม่อยากจะรบกวนเฉินเสียน แต่ฉินหรูเหลียงกอดเฉินเสียนเช่นนี้ไม่เหมาะสมเป็นอย่างมาก ถึงแม้ว่าฉินหรูเหลียงจะทำเพื่อสิ่งที่ดีต่อเฉินเสียน99
ฉินหรูเหลียงบอกใบ้ว่าพวกนางไม่ต้องพูด หลีกเลี่ยงที่จะเสียงดังรบกวนผู้ที่อยู่ในอ้อมกอด เขาเพียงแค่กวักมือเรียกหญิงผู้นั้น บอกใบ้ให้นางเดินมาด้านหน้าจับชีพจรให้แก่เฉินเสียนเด็กสาวตรวจอยู่สักพักหนึ่ง ปล่อยมือแล้วลุกขึ้น ออกไปพูดด้านนอกห้องอวี้เยี่ยนและแม่นมซุยเดินตามออกมาเด็กสาวกล่าวว่า “องค์หญิงร่างกายอ่อนแอมาก ทน
