ไม่ไหวกับการเหนื่อยจนเกินไป ตอนนี้นับว่ายังดี พักผ่อนพักหนึ่งก็สามารถตื่นมาแล้ว อนาคตหากเป็นเช่นนี้อยู่ ไม่แน่ใจเลยว่ามันจะไม่ทิ้งโรคเรื้อรังไว้”อวี้เยี่ยนและแม่นมซุยล้วนทอดถอนหายใจอย่างโล่งอกเด็กสาวกล่าวว่า “เป็นอย่างนี้ชั่วคราวเถิด ความสามารถในการฟืนฟูร่างกายเป็นสภาพเดิมขององค์หญิงไม่แข็งแกร่ง เพื่อหลีกเลี่ยงพิษความเย็นบุกรุกร่างกายมีคนที่ทำให้พระองค์อบอุ่นก็ดี พวกเจ้าผู้ใดจะไปรับยาต้มกับข้า?”แม่นมซุยกล่าวว่า “อวี้เยี่ยนเจ้าไปเถิด ข้าจะเฝั้าอยู่ที่นี่”ให้อวี้เยี่ยนเฝั้า ให้ฉินหรูเหลียงอยู่กับเฉินเสียนเพียงลำพัง แม่นมซุยก็ไม่วางใจแม่นมซุยคิดจิตใจฟุั้งซ่าน ทั้งเป็นห่วงความปลอดภัยหรืออันตรายของใต้เท้าตัวเอง อีกทั้งเป็นห่วงสุขภาพขององค์หญิง ตอนนี้เป็นห่วงเรื่องชายอื่นจะถือโอกาสมีช่องว่างเข้ามาด้วย กลัวมากว่าจะฉวยโอกาสตอนที่ใต้เท้าตัวเองไม่อยู่แล้วทำให้คนแย่งองค์หญิงไปได้เช่นนั้นใต้เท้ากับองค์หญิง ก็ไม่ใช่ว่าไม่มีความสุขไปชั่วชีวิตแล้วหรือ100
แม่นมซุยเฝั้าอยู่ในห้องไม่เปะปะเลยแม้แต่น้อย งั้นก็เลยถือโอกาสให้ฉินหรูเหลียงโอบกอดเฉินเสียนเลย ไม่ได้ทำเรื่องราวที่ออกนอกกรอบอะไรเฉินเสียนลืมตาช้าๆ ราวกับว่ายังอยู่ในความฝันโดยฉับพลัน ไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ที่แห่งใดเฉินเสียนพึมพำชื่อซูเจ๋อด้วยน้ำเสียงแหบแห้งฉินหรูเหลียงกล่าวว่า “ข้าไม่ใช่ซูเจ๋อ ข้าคือฉินหรูเหลียง”เฉินเสียนทอดถอนหายใจออกมา กล่าวว่า
