วามสำคัญมาก หากไม่มีคนของตัวเองจะต้องมีอุปสรรคมากมาย83
ซูเจ๋อคงคิดเรื่องนี้มานานแล้ว ถึงให้เจิ้งเหรินโฮ้วอยู่ในเจียงหนาน และอยู่ในตำแหน่งที่ไม่เด่น เมื่อจำเป็นเขา ถึงเข้าควบคุมเมืองเจียงหนานได้ในคราวเดียวหลังจากที่ผู้ส่งสารมาถึง เฉินเสียนก็ส่งจดหมายให้เขาและอธิบายอย่างละเอียดระมัดระวังว่า จดหมายทั้งสามนี้จะต้องถูกส่งไปอย่างรวดเร็ว และส่งไปให้ถึงมือของอีกฝั่ายให้ได้ไม่ว่าจะเวลากลางวันหรือกลางคืนในไม่ช้าผู้ส่งสารก็รับจดหมายของเฉินเสียน และออกจากจวนฉินอย่างเงียบๆในช่วงเช้าตรู่เฉินเสียนนั่งจนถึงรุ่งสาง กระดูกของนางเย็นชาและแข็งทื่อตั้งนานทันทีที่นางยืนขึ้น และพึมพำกับตัวเอง “จากที่นี่ถึงเจียงหนาน ออกเดินทางไม่หยุดทั้งกลางวันกลางคืน และต้องใช้เวลาอย่างน้อยหกเจ็ดวันในการกลับไปกลับมา……”จากนั้นเธอก็คิดหาวิธีต่อสู้ในช่วงหกหรือเจ็ดวันนี้ทันทีที่เสียงได้หายไป เฉินเสียนไม่มีเวลาคิดอย่างละเอียด ก็รู้สึกข้างหน้าดำมืดไป แล้วก็ล้มลงกับพื้นในเวลานี้อวี้เยี่ยนเหนื่อยมากจนเผลอหลับไป คิดว่าเฉินเสียนเป็นลมหมดสติไปในทันที และหน้าของนางก็ซีดด้วยความกลัว นางรีบวิ่งไปทันทีและอุทานว่า“องค์หญิง!”ในตอนกลางคืน ห้องขังในศาลยุติธรรมต้าหลี่นั้นเย็นยะเยือกราวกับถ้ำน้ำแข็งผู้คุมนักโทษที่อยู่ในคุกรู้สึกอนาถ กองไฟถ่านในเตาไม่เคยหยุดนิ่ง แผดเผาเป็นสีแดง ถึงแม้เป็นเช่นนี้ ผู้คุมทั้งสองยังคงหนาวสั่น นับประสาอะไรกับคนในเ
