ไฟในห้องหนังสือยังเปิดอยู่ ข้าเลยแวะมาดู เห็นว่าดึกมากแล้ว ท่านยังไม่นอนหรือขอรับ?”น้ำเสียงที่โล่งใจ ทั้งสามคนก็รู้สึกคุ้นเคยเป็นเฮ่อโยวที่อยู่นอกประตู76
แน่นอนเฮ่อเซียงไม่ต้องการให้เฮ่อโยวพบกับสองท่านในห้อง ถึงอย่างไรเฮ่อโยวอยู่ข้างจักรพรรดิ แม้ว่าคนนอกจะไม่รู้ แต่เฮ่อเซียงก็รู้ดี เขาเคยวางยาเฉินเสียนเกือบต้องตาย หากต้องเผชิญหน้ากันตอนนี้ อาจไม่แน่ใจว่าจะไม่ไปเข้าเฝั้าองค์จักรพรรดิหากเป็นเช่นนั้น ก็เป็นเรื่องใหญ่แน่นอนเฮ่อเซียงทำเป็นสงบนิ่งแล้วพูดว่า “อืม ข้าจะไปนอนแล้ว นี่ดึกมากแล้ว เจ้าก็กลับไปนอนเถอะ”เฮ่อโยวปฏิเสธที่จะออกไป เขายืนอยู่นอกประตูครู่หนึ่งแล้วทันใดนั้นก็พูดว่า“ท่านประหม่าทำไม? มีใครในห้องหนังสือที่ข้าพบไม่ได้งั้นหรือ? ก่อนหน้านั้นข้าได้ยินบ่าวรับใช้ที่จวนข้าพูดว่า ดูเหมือนว่ามีคนทำตัวลับๆ ล่อๆ มาที่จวนท่าน ไม่ใช่คนเลวก็ดี”เฮ่อเซียงพูดด้วยเสียงที่ทุ้มต่ำ “ไม่มีใครทำตัวลับๆ ล่อๆ อะไรทั้งสิ้น บ่าวรับใช้ที่จวนเจ้ามองผิดแล้ว กลับกันเถอะ!”เฮ่อโยวไม่ได้ที่จะแวะมาดูว่าเขาหลับหรือไม่ แต่กลับมาคอยเฝั้ามองเขา เฮ่อเซียงหากคิดถึงจุดนี้ได้ก็คงโกรธมากเฮ่อโยวยกเท้าเตะประตูห้องอย่างไร้ความเกรงใจ “เปิดประตู ให้ข้าเข้าไปดูหน่อย”“นี่เจ้า!”“ข้าทำเพื่อประโยชน์ของตัวท่านเอง ถึงตอนนั้นอาจจะต้องเดือดร้อน จะตายอย่างไรก็ไม่รู้ว่า ท่านต้องถอนตัวออกมาให้ทันเวลา กับขุนนางเก่าต้องแยกให้ชัดเจน ข้า
