อาจจะยังสามารถปกปั้องชีวิตท่านได้”77
ต้องการให้เฮ่อเซียงละทิ้งขุนนางเก่าเหล่านั้น เพียงเพื่อชีวิตของเขาเอง แม้ว่าจะมีชีวิตอยู่ต่อไปในอนาคต ก็จะไม่ต้องพบกับราชกิจของราชสำนักอีกต่อไป เมื่อถึงเวลานั้นยังจะไม่ใช่ชายชราที่เลวคนหนึ่ง ถ้าเช่นนั้นตายยังจะดีกว่า!เฮ่อเซียงพูดอย่างโมโห “เจ้าสารเลว คิดเพียงว่าตัวเองถูกตลอดเวลา! เจ้าคิดว่าตอนนี้เจ้าเป็นคนที่องค์จักรพรรดิไว้วางใจ แล้วจะสามารถกำเริบเสิบสานได้อย่างนั้นรึ!”เฮ่อโยวพูด “ตัวท่านเองก็ใกล้จะตายอยู่แล้ว ยังคิดจะมาสั่งสอนข้า ใครอยู่ในห้องหนังสือกันแน่ ออกมา!”เฮ่อเซียงกำลังจะออกไปสั่งสอนเฮ่อโยวเหมือนเมื่อก่อน แต่ถูกเฉินเสียนหยุดเอาไว้เฉินเสียนพูดว่า “ท่านเซียงไม่ต้องห่วง เขาต้องการให้พวกเราออกไป ต้องออกไปถูกแล้ว”เฮ่อเซียงพูดอย่างกังวล “ทำเช่นนั้นไม่ได้ ถ้าเขาเห็นพวกท่าน แล้วเขาต้องไปเข้าเฝั้าเพื่อกราบทูลจักรพรรดิแน่ มันจะเป็นความหายนะที่ยิ่งใหญ่ได้!”เฉินเสียนโค้งริมฝีปากของเธอและพูดว่า “ท่านเซียงไม่ต้องกังวล ลูกชายของท่านก็ไม่ได้โง่”หลังจากพูดจบ เหลือบมองไปที่ฉินหรูเหลียง ทั้งสองก็เปิดประตูห้องหนังสือแล้วเดินออกไปอย่างไม่เห็นแก่ตัวเฮ่อโยวยืนพิงประตูห้อง และเห็นเฉินเสียนและฉินหรูเหลียงออกมา สีหน้าเปลี่ยนสีไปแล้วกี่ครั้ง และพูดว่า “คือพวกท่านเอง”เฉินเสียนเหลือบมองเฮ่อโยว คิ้วของเธอไม่แยแสราวกับว่าได้เห็นคนแปลกหน้าอย่างไรอย่างนั้น แล้วเขาไม่ร
