งใดหรือ?”52
เฮ่อฟังผ่อนคลายสภาพจิตใจ ตอนนี้ซูเจ๋อเป็นแค่นักโทษ มีสิ่งใดน่าหวาดกลัวเล่า? ตอนนี้เขาได้รับคำสั่งทำภารกิจให้องค์จักรพรรดิ ไม่มีใครสามารถพูดได้อย่างเต็มที่เท่ากับเขาแล้วเฮ่อฟังตวาดอย่างเยือกเย็นว่า “มีขุนนางในราชสำนักยื่นมติไม่ไว้วางใจว่าท่านยอมเข้ากับศัตรูขายชาติบ้านเมือง มีการส่งข่าวกับเปั่ยเซี่ยเป็นการส่วนตัวเป็นเปั่ยเซี่ยหาตำแหน่งให้เป็นสายลับ สรุปว่าท่านจะยอมรับหรือไม่?”ซูเจ๋อกล่าวอย่างราบเรียบว่า “ขุนนางในราชสำนักต้องเอาหลักฐานมาคุยกันใต้เท้าเฮ่อหาหลักฐานเจอแล้วหรือ?วันนี้รื้อค้นเรือนของข้า ปรากฏสิ่งที่น่าสงสัยหรือไม่?”น้ำเสียงของเขาราบเรียบ ราวกับว่าไม่ได้มีโทษแล้วติดคุก แต่เป็นการพูดคุยเรื่องทั่วไปกับเฮ่อฟังหลังอาหารเฮ่อฟังหรี่ตามอง แล้วกล่าวว่า “ดูท่าท่านพูดไม่ผิดว่าข้ารื้อค้นไม่เจออะไรเลยเพราะฉะนั้นเลยทำตามอำเภอใจโดยไม่เกรงกลัวเช่นนี้！ข้าว่าท่านเตรียมตัวมานานแล้วแหละ ทำลายหลักฐานนานแล้ว ขนาดจดหมายลายมือท่านชิ้นหนึ่งข้ายังรื้อหาไม่พบ เรือนของท่านใช่หรือไม่ว่ามันสะอาดไปสักหน่อยหนึ่ง?”ซูเจ๋อกล่าวว่า “เรือนของข้าสิ่งของน้อยชิ้น สถานที่ก็ไม่ได้ใหญ่ ด้วยเหตุนี้เลยค่อนข้างสะอาด บวกกับในเมืองหลวงนี้ข้าไร้ญาติมิตร ไม่คุ้นชินกับการเขียนจดหมาย ใต้เท้าค้นหาไม่เจอก็เป็นเรื่องปกติแล้ว”เฮ่อฟังโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ กล่าวกับผู้คุมด้านข้างว่า “ตีคนที่อยู่ในห้องสืบสวนที่มีเครื่อง
