ย่างไรกันเล่า หรือไม่ก็ เขาจะได้ออกมาอีกหรือไม่?เฉินเสียนทอดถอนหายใจเป็นกลิ่นไอสีขาวออกมา คล้ายดั่งหมอกหนาทึบแผ่ปกคลุมเธอ36
เธอทอดถอนหายใจออกมายาวเหยียด มือที่บีบปลายเสื้อของฉินหรูเหลียง ในที่สุดก็คลายออกทีละน้อยแต่ยังไม่ทันได้เคลื่อนย้ายฝีเท้า ฉินหรูเหลียงก็ยืนขวางเธอในวงกบประตูอย่างมั่นอกมั่นใจ ทำให้เธอไม่สามารถออกมาได้เฉินเสียนเงยหน้าขึ้น เห็นร่างสูงใหญ่ของเขา ด้านหลังมีแสงสาดสะท้อนเลือนรางมองไม่ชัดเจนเล็กน้อยเฉินเสียน กล่าวถามว่า “ท่านทำสิ่งใด?”ฉินหรูเหลียงกล่าวว่า “วันนี้ท่านต้องพักในเรือน ไม่ต้องไปที่ไหนทั้งนั้น ข้าจะเกาะติดอยู่กับท่าน”เฉินเสียนกล่าวเสียงสูงว่า“ท่านต้องการคุมขังไม่ให้ออกไปด้านนอกหรือ？”อวี้เยี่ยนเห็นแล้วร้อนใจ กล่าวขึ้นว่า “องค์หญิง ฟังท่านราชบุตรเขยเถิดเพคะเวลานี้ออกไปต้อง……….”ยังไม่ท่านกล่าวจบ เฉินเสียนกล่าวเสียงทุ้มต่ำว่า “เงียบปากไป”อวี้เยี่ยนชะงัก แต่ไหนแต่ไรเฉินเสียนไม่เคยตวาดนางเช่นนี้เลย คำพูดที่เหลือสะอึกแน่นอยู่ในลำคอฉินหรูเหลียงขมวดคิ้ว แล้วกล่าวขึ้นว่า “เวลานี้ท่านออกไปไม่ได้ ตอนนี้เขาถูกหามเข้าไปแล้ว หากท่านวิ่งไปโดยที่ไม่คำนึง มีเพียงแต่จะบุ่มบ่ามนำตัวเองเข้าไปด้วย ไม่แน่ว่าอาจจะทำให้เขาถูกทำร้ายหนักขึ้น เวลานี้ เขาไม่อยากเจอท่านแน่นอน”เฉินเสียนคาดการณ์ผลลัพธ์แล้วใจเย็นลง แต่ยิ่งเป็นเช่นนี้ ฉินหรูเหลียงยิ่งต้องระมัดระวังว่าเธอจะทำเรื่องอะไรที่คนจ
