ัดเจนหรือไม่?”สายลับวังหลวงจึงตอบกลับไปว่า : “กระหม่อมตรวจสอบอย่างละเอียดถี่ถ้วนเป็นจริงตามที่กระหม่อมรายงาน เฮ่อฟังดื่มสุราจนเมามาย จึงได้หลุดปากพูดออกมาจากนั้นข่าวก็ถูกแพร่กระจายไปยังร้านน้ำชาต่างๆ ในเมือง เพียงไม่นานข่าวก็กระจายไปทั่วทั้งเมืองหลวงพ่ะย่ะค่ะ”องค์จักรพรรดิทรงเงียบงันอยู่พักใหญ่ แต่ในความรู้สึกขององค์จักรพรรดินั้นพระองค์ยังทรงรู้สึกว่าเฮ่อฟังเป็นคนที่อ่อนน้อมถ่อมตนมีระเบียบวินัย ชาญฉลาด26
และรู้ฐานะตัวเองเสมอ จึงทรงตรัสขึ้นว่า : “แต่ข้ารู้ดี ว่าคนอย่างเฮ่อฟังไม่เที่ยวหอนางโลม แล้วไยถึงไปซ่องโสเภณีได้?”“ยังมีอีกเรื่อง กระหม่อมไม่รู้ว่าสมควรทูลหรือไม่”“ว่ามา!”“กระหม่อมได้ตรวจสอบมาว่าอนุทั้งสามในเรือนของเฮ่อฟังนั้น สองในสามเป็นอนุที่รับกลับมาจากเรือนของใต้เท้าซูเจ๋อ เป็นอนุที่ฝั่าบาททรงพระราชทานให้กับใต้เท้าซูเจ๋อพ่ะย่ะค่ะ”สีพระพักตร์ขององค์จักรพรรดิเปลี่ยนไปในทันทีสายลับวังหลวงได้พูดขึ้นต่อว่า : “อันที่จริงแล้วใต้เท้าเฮ่อฟังลุ่มหลงในหญิงงามพ่ะย่ะค่ะ”เมื่อสายลับวังหลวงถอยออกไปแล้ว องค์จักรพรรดิก็ทรงเรียกเฮ่อฟังเข้าเฝั้าในทันทีเพียงแต่ว่าก่อนที่เฮ่อฟังจะเข้าไปเข้าเฝั้านั้น องค์จักรพรรดิได้ทรงข่มความพิโรธทั้งหมดไว้ภายใต้พระพักตร์ที่เรียบเฉยขุนนางที่ซื่อสัตย์ข้างกายพระองค์นั้นมีไม่มาก ด้วยเหตุจากเฮ่อฟัง พระองค์ได้ให้ความสำคัญกับเฮ่อฟังเป็นอย่างมาก ถึงแม้ว่าตอนนี้
