ซูเจ๋อจึงพูดขึ้นว่า : “เมื่อครู่นี้ข้าเองได้เตือนท่านแล้ว เพื่อให้ท่านได้เตรียมใจทนเอาหน่อย กลั้นใจดื่มรวดเดียวให้หมด”“มันไม่ใช่แค่ขมนี่สิ” เฉินเสียนหันไปมองซูเจ๋อพร้อมกับพูดขึ้นว่า : “กลิ่นแปลกๆ นั่นมาจากอะไรกัน ท่านเติมอะไรเข้าไป?”ซูเจ๋อพูดขึ้นอย่างใจเย็นว่า : “ท่านดื่มหมดก่อน แล้วข้าจะบอกท่าน”“ท่านบอกข้าก่อน ข้าถึงจะดื่ม”ซูเจ๋อเลิกคิ้วขึ้นสูง : “อาจจะขมไปหน่อย แต่นี่เป็นยาดี”“แล้วสรุปมันคืออะไรกันแน่ล่ะ?”ซูเจ๋อมองดูถ้วยยาอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงหันไปมองใบหน้าเฉินเสียนที่สีหน้าเต็มไปด้วยความสะอิดสะเอียน กลัวว่าหากเขาไม่ยอมบอกเธอก็จะไม่ยอมดื่ม แต่ถ้าหากบอกไปแล้ว เธอก็คงจะยิ่งไม่ยอมดื่มเข้าไปใหญ่แน่ๆซูเจ๋อถอนลมหายใจ สุดท้ายเขาจึงบอกกับเธอว่า : “ดีงู”เฉินเสียน : “……”ซูเจ๋อพูดขึ้นว่า : “รสชาติอาจจะแรงและคาวไปหน่อย เพราะบีบมันลงไปในยาขณะที่มันยังมีชีวิตอยู่ เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพของตัวยา ข้ากลัวว่าท่านจะดื่มไม่ลง เมื่อครู่จึงให้ท่านทานโจ๊กรองท้องไปก่อน”9
เฉินเสียนคลื่นไส้อาเจียน ซูเจ๋อจึงพูดขึ้นว่า : “โจ๊กเนื้องูเมื่อครู่นี้ ท่านก็ยังทานดีๆ อยู่เลย”ที่แท้แล้วเขาเป็นคนต้มโจ๊กนั่นเอง ก่อนที่เขาจะเข้ามาในสวนสระวสันตฤดูเขาส่งโจ๊กที่ต้มเสร็จแล้วเข้ามาก่อนนี่เองสุดท้ายแล้วเฉินเสียนก็ทนไม่ไหว จึงอาเจียนไปสองที แต่ไม่มีอะไรออกมา :“ซูเจ๋อ หากท่านบอกข้าก่อน ข้าจะไม่ยอมดื่มยานี่อย่างแน่นอน”เธอผลักถ้
