วยยาคืนให้กับซูเจ๋อซูเจ๋อหรี่ตาลง พร้อมกับพูดขึ้นว่า : “ท่านบอกเอง ว่าหากข้ายอมบอกท่านจะยอมกินไม่ใช่หรือ ตอนนี้จะไม่รักษาคำพูดใช่หรือเปล่า?”“ไม่รักษาคำพูดก็ไม่รักษาคำพูดสิ ถ้าจะดื่มก็ดื่มเอง!” เฉินเสียนปฏิเสธชัดเจนไม่รักษาคำพูดจริงๆ เสียด้วย เธอจะไม่ยอมดื่มยาถ้วยนี้อย่างเด็ดขาด“ไม่ดื่มเกรงว่าจะไม่ได้ ยานี่จะช่วยท่านถอนพิษ หากรอให้ยาเย็นลงประสิทธิภาพของยาจะลดน้อยลงไปด้วย” ซูเจ๋อจ้องมองเธออยู่ครู่หนึ่ง จู่ๆ ก็ยิ้มขึ้นมาอย่างมีเลศนัย พร้อมกับพูดขึ้นว่า : “ดูแล้วตอนนี้ท่านก็กระปรี้กระเปร่าดีนี่”เฉินเสียนจึงพูดขึ้นว่า : “ก็ต้องกระปรี้กระเปร่าแน่นอนสิ ถูกท่านทำให้ข้ามีความฮึกเหิมประดุจมังกรและเสือที่ผาดโผนพอใจหรือยัง!”ซูเจ๋อยิ้มขึ้นที่มุมปากอย่างมีเลศนัย พร้อมกับพูดขึ้นว่า : “รู้สึกกระปรี้กระเปร่าก็ดีแล้ว ในเมื่อท่านไม่ยอมที่จะดื่ม ก็ชั่งเถอะ งั้นข้าก็คงต้องดื่มแทนท่านเสียแล้ว”พูดจบเขาก็ยกถ้วยยาเข้าหาริมฝีปากที่เรียบเฉยนั่น อมยาเข้าไปคำใหญ่10
เฉินเสียนอึ้งจนตาค้าง เพราะคิดไม่ถึงว่านาทีถัดมา จู่ๆ ซูเจ๋อก็เอนตัวเข้ามาใกล้เธอ เธอที่ไม่ทันได้ตั้งตัว จู่ๆ ก็ถูกเขารวบแผ่นหลังไว้แน่นจากนั้นก็ประทับริมฝีปากลงมา เขาเปิดปากเธอออก แล้วสอดปลายลิ้นเข้ามาในปากของเธอในหัวของเฉินเสียนขาวโพลนไปหมด ทั้งปากของเธอเต็มไปด้วยยาที่รสชาติชวนอาเจียน และลิ้นที่อ่อนนุ่มของเขา ความรู้สึกที่ทำให้เธอทั้งหวานเคลิ้มและ
