อวี้เยี่ยนเอ่ยทั้งขอบตาแดงกํ่าว่า “องค์หญิงอย่างทรงคิดมากเลยเพคะ หมอหลวงบอกว่าต้องพยายามรักษาอารมณ์ให้ดีไว้จึงจะหายเร็วขึ้น แต่ตอนนี้องค์หญิงกลับไม่ยอมเสวย ทั้งยังไม่มีความสุข ไม่รู้ว่าต้องพักฟื้นอีกนานแค่ไหนร่างกายจึงจะกลับมาแข็งแรงเป็นปกติ”“ยกลงไปเถอะ ข้าจะนอนพักเสียหน่อย”อวี้เยี่ยนยังอยากจะพูดต่อ แต่เฉินเสียนนอนลงไปแล้วและหลับตาลงไม่สนใจสิ่งใด หากนางพูดต่อไปก็มีแต่จะรบกวนการพักผ่อนของเธอหมอหลวงมาตรวจชีพจรของเฉินเสียนทุกวัน แม้ว่าเธอจะฟื้นแล้ว แต่อวัยวะภายในกลับยังทรงตัวและอาการก็ยังไม่ค่อยทุเลา เมื่อดูจากอาการแล้ว หมอหลวงจึงปรับยาให้เธอใหม่เฉินเสียนไอบ้างเป็นครั้งคราวในเวลากลางดึกซึ่งอากาศหนาวเย็นแม้ว่าจะไม่ได้กินอาหารเย็นแต่เธอก็ไม่ได้รู้สึกหิวมากนักภายในสวนสระวสันตฤดูตกอยู่ในความเงียบสงัด เหลือเพียงแสงจากโคมไฟสองดวงที่เปิดทิ้งไว้ ซึ่งดูเลือนรางนักเมื่ออยู่ท่ามกลางความมืดมิดในยามราตรี ดูเหมือนเธอจะได้ยินเสียงหิมะตกที่นอกหน้าต่างในเมืองหลวงไม่เคยมีหิมะตกหนักอย่างเต็มที่ตั้งแต่ย่างเข้าเหมันตฤดู จะมีก็แต่เกล็ดหิมะขนาดเล็กที่มักจะตกลงมาเพียงเล็กน้อย เพียงแค่ครึ่งวันก็หยุดและละลายหายไปจนหมด1277
ในยามราตรีที่เงียบสงัด เฉินเสียนคิดว่าอวี้เยี่ยนกับแม่นมซุยคงหลับไปแล้วพวกนางดูแลเธออย่างเหน็ดเหนื่อยในตอนกลางวัน พอตกดึกเธอจึงไม่ยอมให้พวกนางมาดูแลต่อเฉินเสียนเองก็หลับๆ ตื่นๆ หลังจากพ้นเที่
