นเป็นเหมือนกระแสนํ้าขึ้นและเธอก็รู้สึกเจ็บปวดอย่างสุดซึ้งเขาเหนื่อยยิ่งกว่าเธอในช่วงหลายวันมานี้ขณะที่เธอหมดสติและวนเวียนอยู่ใกล้เส้นทางแห่งความตาย เขากลับต้องพยายามอย่างหนักเพื่อหาทางดึงเธอกลับมาจากถนนสายนั้น1282
เธอนอนสลบไสลอย่างง่วงงุนอยู่หลายวัน ในขณะที่เขาแทบจะไม่ได้นอนหลับอย่างสงบเลยด้วยซํ้าซูเจ๋อตักโจ๊กป้อนเธออีกครั้ง เธอบอกด้วยเสียงที่แหบแห้งว่า “ท่านกินอีกคำสิ”ด้วยเหตุนี้ซูเจ๋อจึงกินอีกหนึ่งคำ จากนั้นเธอจึงอ้าปากกินโจ๊กที่เขาป้อนมีความรู้สึกคาวเล็กน้อยเมื่อโจ๊กเข้ามาในปาก และเมื่อกลืนลงไป ในท้องก็รู้สึกอบอุ่นขึ้นมาซูเจ๋อกินไปสองคำ เฉินเสียนกินอีกหนึ่งคำ ในไม่ช้าโจ๊กก็ลดลงจนเห็นก้นถ้วยมือของซูเจ๋อที่กำลังถือช้อนเป็นมือที่มีสัดส่วนงดงามและขาวสะอาดราวกับหยก เฉินเสียนมองดูมือนั้นซึ่งดูสวยเจริญตาและน่ากินเสียยิ่งกว่าโจ๊ก
1283
