ำนึงถึงสุขภาพและความปลอดภัยของเฉินเสียนซึ่งเป็นพระราชนัดดาบุญธรรม แต่ในความเป็นจริงอาจจะใช้ข้ออ้างนี้ฉวยโอกาสที่ต้าฉู่กำลังอ่อนแอโจมตีต้าฉู่ราวกับเสือที่จ้องตะครุบเหยื่อ หากเฉินเสียนเสียชีวิตที่ต้าฉู่จริงๆ เป่ยเซี่ยจะมีเหตุผลที่ชอบธรรมในการส่งกองกำลังออกมาทันทีที่เป่ยเซี่ยเข้ามายุ่ง สถานการณ์ทั้งหมดก็บีบบังคับให้พระองค์ตัดสินความเป็นความตายของเฉินเสียนตอนนี้ไม่ได้สิ่งนี้ทำให้จักรพรรดิทรงอึดอัดคับข้องและทรงกริ้วเป็นอย่างมากหลังจากพิจารณาอย่างรอบคอบแล้ว จักรพรรดิจึงระงับโทสะเอาไว้และตัดสินพระทัยส่งหมอหลวงไปรักษาชีวิตเฉินเสียนหมอหลวงเข้าๆ ออกๆ สวนสระวสันตฤดูอยู่หลายรอบ ในตอนแรกนั้นผลการรักษาเป็นไปอย่างเชื่องช้าและดูไม่มีหนทางทำอะไรได้เลยต่อมาเมื่อทราบสาเหตุที่แท้จริงจึงเริ่มลงมือขับสารพิษออกจากปอดของเฉินเสียน แม้ว่าเฉินเสียนจะฟื้นขึ้นมาแต่ก็ต้องใช้เวลาพักฟื้นอีกนาน1269
เมื่อเฉินเสียนฟื้นขึ้นมาครั้งแรก เธอรู้สึกแปลกใจเล็กน้อยที่เห็นหมอหลวงอยู่ในห้องหลังจากหมอหลวงกำชับข้อควรระวังและกลับไป แม่นมซุยกับอวี้เยี่ยนจึงรวมหัวคุยกัน เธอได้ยินทั้งสองคนคุยกันแว่วๆอวี้เยี่ยนร้องไห้อย่างสุขใจพลางบอกว่า “เช่นนี้ก็ดีสิ จะไม่มีใครกล้าลอบทำร้ายองค์หญิงอีกแล้ว”เฉินเสียนตกใจเล็กน้อยเธอยังไม่ค่อยอยากจะเชื่อนักว่าจักรพรรดิเป่ยเซี่ยซึ่งเธอไม่เคยพบหน้าจะยอมเผชิญหน้ากับต้าฉู่เพื่อปกป้องเธอจะต้องเป็นการรับมือข
