ฉินหรูเหลียงมองใบหน้าอันซีดเซียวของเฉินเสียนในระยะปราชิด เขายั้งตัวไว้และรอ รอให้เฉินเสียนลืมตาขึ้นมาถึงแม้จะอยากเอาเปรียบเธอ แต่เขาก็อยากรอให้เธอฟื้นขึ้นมา ฟื้นขึ้นมาดูเขาเอาเปรียบเธอชัดๆขณะที่กำลังจะสัมผัสถึงกัน ริมฝีปากของฉินหรูเหลียงก็เผยอขึ้นเล็กน้อย เขากระซิบอย่างแผ่วเบาว่า “เฉินเสียน ถ้าท่านไม่ตื่น ชั่วชีวิตนี้ท่านจะไม่มีวันรู้ว่าใครเป็นพ่อแท้ๆ ของเจ้าน่องน้อยนะ บางทีข้าอาจจะรู้ ถ้าท่านตื่น ข้าอาจจะตัดสินใจบอกท่านก็ได้”มือของเฉินเสียนหยุดการเคลื่อนไหวทันทีฉินหรูเหลียงยกมุมปากจางๆ ขณะที่เขากำลังโน้มลงไป เฉินเสียนที่ไม่มีปฏิกิริยาอะไรมาเนิ่นนานกลับเบี่ยงหน้าไปด้านข้างเล็กน้อยฉินหรูเหลียงไม่ได้จุมพิตที่ริมฝีปากของเธอเมื่อค่อยๆ ลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขาเหมือนจะเห็นเฉินเสียนลืมตาขึ้นมาอย่างสงบแววตาคู่นั้นดูเหมือนสะลึมสะลือแต่ก็แฝงไว้ด้วยการติเตียนและความรังเกียจดูเหมือนเธอจะยังมีสติสัมปชัญญะดีฉินหรูเหลียงยืดตัวขึ้นและกล่าวว่า “ถูกข้ายั่วโมโหจนฟื้นขึ้นมาได้อย่างที่คิด”1257
เฉินเสียนเผยอปาก เอ่ยด้วยนํ้าเสียงที่ทั้งแห้งผากและแหบพร่าว่า “ท่านรู้จักพ่อของเจ้าน่องน้อยรึ”ฉินหรูเหลียงมีสีหน้าเคร่งขรึมขึ้นพลางบอกว่า “ไม่รู้”“เมื่อครู่ท่านบอกว่าท่านรู้”“หมอบอกว่าต้องหาอะไรมาพูดเพื่อกระตุ้นท่าน ที่พูดเมื่อครู่ก็แค่หลอกท่านเท่านั้น”เฉินเสียนเม้มริมฝีปากที่ไร้สีเลือดของเธอพลางพูดว่า “คนเลว”“ในภาย
