ย่างลึกซึ้ง นั่งอยู่ในห้องตำราอย่างน่าเบื่อหน่ายจนเวลาล่วงนานไปอาการป่วยของฉินหรูเหลียงนั้นยังไม่ดีขึ้น นอนหลับไม่ได้สติอยู่หลายวันนอกจากนี้เฉินเสียนก็ยังคงนอนอยู่ในสระวสันตฤดูอย่างไม่ได้สติ แม้ว่าที่จวนนั้นจะถึงคราวตกตํ่า แต่ก็ไม่สามารถที่จะเกียจคร้านได้ ทุกคนต่างไม่ลดละความพยายามให้กำลังใจซึ่งกันและกัน ทุกวันๆจะต้มยาและเชิญหมอเข้าในจวนอย่างไม่ขาดสายทั้งจวนนี้เหมือนราวกับว่าถูกอบอวนไปด้วยกลิ่นยาและโรคภัยเต็มไปหมดไม่กี่วันต่อมา ฉินหรูเหลียงก็ลืมตาขึ้น ราวกับนอนฝันไปแล้ววันนี้เพิ่งตื่นขึ้นมาอย่างฉับพลันเป็นเรื่องที่ทำให้ทุกคนในจวนต่างก็รู้สึกดีใจเป็นอย่างยิ่งอาการของเฉินเสียนนั้นกลับแย่ลงขึ้นทุกวันๆ อวี้เยี่ยนไม่มีทางอื่นจึงพาร่างกายตัวเองที่บาดเจ็บไปที่เรือนหลัก เมื่อเห็นฉินหรูเหลียงนอนพิงอยู่ที่หัวเตียงนางจึงนั่งคุกเข่าลงอย่างแรงฉินหรูเหลียงถามด้วยจิตใต้สำนึกว่า “เฉินเสียนเป็นอะไรรึ？”1247
อวี้เยี่ยนร้องไห้ “องค์หญิงท่าน……ถูกคนทำร้าย อาการหนักขึ้นทุกวัน บ่าวไม่รู้จะทำอย่างไรแล้ว เลยมาหาท่านแม่ทัพ ขอท่านแม่ทัพได้โปรดช่วยชีวิตองค์หญิงด้วยเถิด……”ฉินหรูเหลียงที่เพิ่งฟื้นขึ้นมา ที่จริงควรจะอยู่พักรักษาตัว แต่กลับลุกขึ้นจากเตียงแล้วไปที่สวนสระวสันตฤดูบ่าวใช้ในเรือนหลักที่กำลังยกยามาให้นั้นห้ามไว้ไม่อยู่ ได้เพียงแต่หยิบเสื้อมาคลุมให้กับฉินหรูเหลียง ร่างกายเขาเต็มไปด้วยบาดแผล ก้าวเท้าออกไป
