ไม่มองตัวเองบ้าง？ท่านก็เป็นขุนนางเก่าที่จากมาราชวงศ์ก่อน ทำไมถึงไม่เห็นท่านมีความจงรักภักดีต่อจักรพรรดิเลย？เมื่อเทียบกันแล้วอย่างคร่าวๆข้าสู้ท่านไม่ได้หรอก แต่ข้ารู้ว่าข้าควรจงรักภักดีกับใคร ถ้าท่านยังไม่เคยชินกับการเหยียบยํ่าผู้อื่นของข้า ทำไมไม่เห็นท่านไปให้ความช่วยเหลือสนับสนุนองค์หญิงจิ้งเสียนบ้างหล่ะ”“เจ้า……เจ้า……” เฮ่อเซียงถูกความโกรธครอบงำ แม้แต่คำพูดก็พูดออกมาไม่เต็มคำเฮ่อโยวกำลังจะเดินออกจากจวน จึงเอ่ยขึ้นว่า“ท่านคงคิดว่า นางเป็นหญิงคงไม่มีความรู้ความสามารถอันใด เช่นนั้นข้าก็เพียงปล่อยนางไปตามแนวโน้มทั่วไปของเหตุการณ์ก็เท่านั้น พวกท่านไม่กล้าทำอะไร ตอนนี้ข้าเป็นคนลงมือทำแล้ว ข้าไม่ได้ยินคำขอบคุณแต่กลับเป็นการตำหนิติเตียนข้า องค์หญิงจิ้งเสียนสิ้นพราชนม์เมื่อไร พวกท่านขุนนางเก่าๆก็จะถึงคราวจบสิ้นลง”“นายท่าน！นายท่าน！”เฮ่อโยวเดินจากไป เฮ่อเซียงก็เป็นลมล้มลงไปตรงนั้นเมื่อตอนที่เขาได้สติฟื้นขึ้นมาอย่างแผ่วเบา เฮ่อโยวก็ได้เข้าพระราชวังเพื่อไปเข้าเฝ้าองค์จักรพรรดิแล้วองค์จักรพรรดิรู้สึกพอใจกับเฮ่อโยวเป็นอย่างมาก ตอนแรกยังคิดสงสัยในความจงรักภักดีของเฮ่อโยว แต่ตอนนี้เมื่อมองแล้ว เขากล้าที่จะวางยาองค์หญิงจิ้งเสียน เขาเชื่อในความจงรักภักดีของเฮ่อโยวอย่างไม่มีข้อน่าสงสัยอันใดองค์จักรพรรดิปลื้มปิติ ชื่นชมเฮ่อโยวอย่างมาก แล้วถามเขาว่าเขาวางยาชนิดไหนให้กับเฉินเสียน1241
เฮ่อโยวตอบ “ข้ากระห
