ับมามองเธอทันที ดวงตามีนํ้าตาคลอแต่ไม่ไหลออกมาเฮ่อโยวพูดขึ้นอย่างเงียบๆว่า “แน่นอน ถ้าครั้งนี้ท่านยังสามารถมีชีวิตต่อไปได้ ก็ไม่ต้องมานับข้าเป็นเพื่อนของท่าน แต่ถ้าท่านไม่สามารถมีชีวิตต่อไปได้ ก็ไม่ต้องรอให้ถึงวันหน้าแล้ว”เขาพูดออกมาเบาๆว่า “คำขอโทษครั้งที่สองของข้า มันอยู่ในแก้วเหล้าแก้วแรกที่ท่านดื่มหมดแล้ว ”ในใจของเฉินเสียนเริ่มรู้สึกร้อน และระคายเคืองที่ลำคอ จึงถามขึ้นว่า “เหล้าแก้วแรกทำไมรึ？”“องค์จักรพรรดิให้ข้าวางยาท่าน”“อืม แล้วยังไงหล่ะ？”“ดังนั้น” เฮ่อโยวกัดฟัน เบ้าตาเริ่มแดง “ข้าจึงใส่ยาลงไปในเหล้านั้น”ทันทีที่เสียงหายไป หน้าอกของเฉินเสียนก็ร้อนลุกดั่งไฟ เลือดไหลออกจากลำคอของเธอโดยไม่รู้ตัวมือของเธอวางบนโต๊ะ บนผ้านั้นเต็มไปด้วยเลือด เหมือนกับเกสรของของดอกเหมยที่ร่วงลงมาเป็นหย่อมๆเฉินเสียนหันไปด้านข้าง แล้วลืมตาขึ้นเล็กน้อย ดวงตาที่เปร่งประกายมองไปยังเฮ่อโยว เธอยื่นมือไปสัมผัสรอยเลือดที่ริมฝีปากทีละน้อย สายตาที่เย็นชาไม่มีความอบอุ่นซ่อนอยู่ ถึงตอนนี้เฮ่อโยวก็เหมือนกับคนแปลกหน้าที่เธอไม่เคยรู้จักกันมาก่อน1231
“ที่บอกว่าอยากจะมาบอกลาข้านั้นยังน่าฟังกว่าเสียอีก พอพูดออกมาตรงๆว่าเจ้าต้องการจะวางยาข้า ถึงตอนนี้ข้าก็ยินยอมที่จะเชื่อแล้วว่า เจ้าไม่ได้เสแสร้งเจ้าต้องการจะเหยียบยํ่าข้า”เฮ่อโยวยักไหล่ ข่มนํ้าตาไม่ให้ไหลออกมา แล้วพูดขึ้นว่า “ข้าบอกกับท่านตั้งนานแล้ว ใครใช้ให้ท่านทำเรื
