องค์จักรพรรดิครุ่นคิด “ฉินอ้ายชิง เจ้ามีอะไรจะพูดไหม?”ฉินหรูเหลียงคุกเข่าลงภายในท้องพระโรง และกล่าวออกมาอย่างดัง “หม่อมฉันมีความผิด ทำให้ต้าฉู่ได้รับความเสียหาย ทำให้ทหารต้องจบชีวิตลง หม่อมฉันละอายใจในความรักความเมตตาที่พระองค์มีต่อหม่อมฉัน และละอายใจต่อตำแหน่งท่าแม่ทัพใหญ่”ขณะที่เขาพูด เขายกมือขึ้นสูง ในมือเขาถือตราประทับท่านแม่ทัพใหญ่แห่งต้าฉู่ แต่เป็นเพราะเส้นเอ็นที่มือทนไม่ไหว และไม่สามารถยับยั้งการสั่นไหวได้ ดูเหมือนว่าจะพยายามอย่างหนักเพื่อยกขึ้นแล้วขุนนางและทหารต่างพากันเงียบสงบใครก็ดูออก มือคู่นี้ จะยังคงถือตราประทับท่านแม่ทัพต่อไปได้อย่างไรไม่ว่าสิ่งที่เฮ่อฟังพูดจะเป็นเรื่องจริงหรือเรื่องเท็จ องค์จักรพรรดิก็คงมีทางให้ตัวเองไม่เสียหน้า องค์จักรพรรดิจะผิดพลาดไม่ได้ เพราะฉะนั้นคนที่ผิดมีเพียงแค่ฉินหรูเหลียงเท่านั้นเขาไม่สามารถทำงานให้ราชสำนักได้อีกแล้วในท้ายที่สุดองค์จักรพรรดิก็รับเอาตราประทับแม่ทัพใหญ่ไป และปลดฉินหรูเหลียงออกจากตำแหน่งแม่ทัพใหญ่ แต่ก็ไม่พระราชทานตำแหน่งใหม่ให้กับเขา นี่ก็เท่ากับว่าปล่อยให้เขากลับไปเป็นสามัญชนคนธรรมดา1221
นับจากวันนี้ไป ชีวิตของเขาก็มีค่าพอ ๆ กับมด ที่จะบีบขยี้ให้ตายได้ตามใจชอบเพื่อเป็นการรำลึกถึงดวงวิญญาณที่เสียชีวิตไปของทหารที่ชายแดน จึงมีคำสั่งให้โบยฉินหรูเหลียงด้วยไม้กระบองนักรบห้าสิบที จึงทำให้เรื่องนี้จบลงผู้คนในจวนแม่ทัพยังไม่ทราบว่าเก
